De eerste nacht in de nieuwe tent was heel goed bevallen, met name het feit dat het slaapdeel weinig daglicht doorliet was heel prettig en rond acht uur kwamen we een beetje in beweging. Papa en Kilian sprongen in de auto naar de boulanger en de versmarkt voor een lekker ontbijt terwijl mama en Lucia de ontbijtspullen klaar zetten en een lekkere pot koffie maakten. De eerste echte Franse croissantjes waren heerlijk en tijdens het maken van plannen voor de eerste campingdag kwamen er maar een paar zaken naar boven: opruimen, boodschappen doen (Carrefour en de speelgoedwinkel voor Kilian) en zwemmen.

Aan het einde van de ochtend reden we naar Sallanches en konden we voorzien van mondkapjes de eerste (en tweede) levensbehoeften inslaan. De speelgoedwinkel werd een teleurstelling omdat ze niet de Pokemon kaarten hadden die Kilian zo graag wilde. Eenmaal terug op de camping hesen we ons na de lunch in onze zwemkleding en liepen we naar het meer. Het water was heerlijke en Kilian zwom voor het eerst trots rond zonder zwembandjes, met de glinsterende ijswanden van het Mont Blanc massief aan de horizon.

Het menu voor de avond bestond uit een simpele pasta met tomatensaus en kaas. Op uitdrukkelijk verzoek van Kilian in de avond nog samen met papa bezig geweest op het beachvolleybal veld bij het meer.

Na best een aardige nacht, de stressvolle aanloop dreunde nog wel wat na, schoven we om half acht aan bij het simpele maar lekkere ontbijtbuffetje van het hotel. Lisette en Chiel waren al iets eerder uit de veren en reden even na half acht weg richting het zuiden. Na wat croissantjes, pain chocolat, stolbrood met lekkere Franse kaas, of in het geval van Kilian cake en twee muffins werd het karretje weer aangekoppeld en zetten we koers richting de Alpen.

Onderweg was het opvallend rustig ondanks het feit dat er ook vrachtverkeer was en het lukte ons voor het eerst om voor het sluiten van de receptie om 12:00 uur in te checken. Zoals gewoonlijk begon ook meteen het spel van het regelen van een goede plek want de plek die de computer ons had toegekend stond ingeklemd tussen het toiletgebouw en een levendig Frans schoolkamp. Na een lunch aan het meer bleek de camping gelukkig welwillend en konden we op een zelf uitgekozen plek onze tent gaan opzetten. Overigens bleek wel dat een groot deel van de kampeerplaatsen de afgelopen twee jaar waren omgetoverd tot huisjes, waardoor de keus een stuk kleiner was geworden.

Het opzetten van de nieuwe tent was gelukkig eenvoudig want we merken dat we nog steeds gesloopt waren van de afgelopen week. Voor het avondeten hadden we een tafel gereserveerd op het terras bij de ingang van de camping, de plek waar we de afgelopen twee keer echt legendarische pizza’s hadden gegeten.

Ook hier wachte ons een verrassing toen bleek dat dit in andere handen was overgegaan. De pizza’s waren gelukkig nog prima en rond tien uur maakten we ons klaar voor de eerste nacht in de tent.

Nog nooit hebben we zoveel moeite moeten doen om op vakantie te kunnen gaan. Nadat we vanwege het Corona virus vorig jaar al in Nederland op vakantie waren geweest (duur!) was de wens om dit jaar voor de derde keer naar Lac de Passy te gaan wel erg groot. Tijdens de aanloop naar de 19e juli leek het wel een hordenrace waarbij het ene na het andere onheisbericht voorbijkwam. Als we wat bijgelovig waren geweest hadden we kunnen denken dat het voortekenen waren om vooral niet naar Frankrijk te gaan. Dat waren we gelukkig niet maar opgelucht waren we wel toen we zondagochtend vroeg Lucia en Kilian weer uit hun bedjes haalden voor de rit naar Dijon.

De reis zelf ging prima, van de strenge Corona-regels die door Frankrijk waren aangekondigd merkten we helemaal niets en zonder enige controle reden we door Belgie, Luxemburg het Franse landschap in. Niet dat we ons zorgen maakten want we hadden maarleifst twee testbewijzen op zak om aan te tonen dat we allemaal Corona-vrij waren.

Rond kwart over vier kwamen we aan bij het ons inmiddels bekende Ibis Budget Hotel en na even douchen installeerden we ons op het terras in afwachting van de aankomst van Chiel, Lisette, Julian en Jasmijn die op ons aanraden ook een overnachting hadden geboekt op doorreis naar de Gorges du Verdon. De McDonalds zorgde voor een warme hap, deze keer met een ijsje toe en na nog wat spelletjes op het terras bij het hotel doken we allemaal behoorlijk moe ons bed in. De aanloop naar deze vakantie had dan ook behoorlijk wat energie gekost.

Zoals voorspeld was het vandaag aan begin van de dag een natte bedoeling. Papa had vanochtend om acht uur onder een bewolkte maar droge hemel nog net tijd gehad om zijn baard van bijna twee weken af te scheren toen de sluizen weer open gingen. Wat sip door alle nattigheid namen we met z’n allen de toevlucht in de shelter van Erik en Nicole en verwenden we ons met enorme punten frambozentaart die we ’s ochtends bij de bakker hadden gekocht.

Aan het begin van de middag stapten we in de auto om ook nog eens een kijkje te nemen in Chamonix, al wel regelmatig langsgereden dit jaar maar nog geen tijd gehad om de stad zelf ook eens te bekijken. De regen wist nog niet van wijken maar volgens de voorspellingen kon dat niet heel lang meer duren. In Chamonix aangekomen bleek dat er meer mensen waren met hetzelfde idee, het vinden van een parkeerplek was een uitdaging maar lukte uiteindelijk en in een lichte miezerregen liepen we richting het centrum terwijl de bewolking zich op sommige plekken als gewonnen moest geven.

De aantrekkingskracht van Chamonix ligt vooral in het fantastische uitzicht op de Mont Blanc en de mooie winkels. Qua prijzen is het een behoorlijk mondain gebeuren hoewel we zagen dat ook de Decathlon voet aan de grond had gekregen.

Na een rondje te hebben gelopen en wat warme wafels te hebben gekocht liepen we aan het eind van de middag weer richting de auto. De avond werd gevuld met het eten van “le plus meilleur pizza du monde” op het terras van de camping en een potje biljarten met de kinderen in de recreatieruimte.

Langzaam maar zeker komt het einde aan ons verblijf hier in zicht en met een schuin oog hadden we dan ook naar de weersverwachting voor de komende dagen gekeken. Ten eerste om te kijken of en wanneer we nog omhoog zouden kunnen maar eigenlijk ook om te kijken of we al het kampeergebeuren nog droog mee naar huis konden krijgen. Het was dan ook wat teleurstellend om te zien dat er voor deze week best wat regen was voorspeld, beginnend vandaag aan het einde van de dag en morgen vrijwel de hele dag. Na alle scenario’s te hebben besproken kwamen we tot de licht schokkende conclusie dat we de grote tent vandaag alvast maar moesten afbreken…

De Booghjes waren vanochtend vroeg vertrokken voor een ritje met de Tramway du Mont Blanc, iets wat wij vorig jaar al eens hadden gedaan. Na het ontbijt begonnen we met gezonde tegenzin aan het ontmantelen van ons basiskamp. De ervaring is dat het altijd lijkt mee te vallen tot we zijn aanbeland bij de laatste items en deze een goede plek geven kost altijd de nodige tijd. Het was ook pas aan het einde van de middag dat alles was ingepakt en we onze kleine tentjes hadden ingericht voor de resterende twee dagen. De auto was ingericht als chaotisch voorraadhok met tassen in de kofferbak, op de cahterbank en de voorstoelen. Lucia en Kilian hadden zich de hele dag vermaakt en konden ’s middags nog mee met Erik en Nicole naar het meer voor een duik.

We waren ruim op tijd klaar voor de regen en deze diende zich aan aan het begin van de avond. Op de camping was in de loop van de dag al een aantal malen omgeroepen dat er een code rood was afgekondigd met een kans op veel regen, onweer, hagel en harde wind. Papa en Erik hadden nog snel wat boodschappen gedaan voor het avondeten en mama en Nicole richten de tent in om met acht personen te kunnen eten. Tijdens het koken verslechterde het weer steeds verder en kwam het water inderdaad met bakken uit de hemel. Ondertussen stonden de pannetjes met pasta en saus te pruttelen alsof er niets aan de hand was, net als Gwen, Lucia, Roy en Kilian die nergens van opkeken en compleet waren verdiept in hun boek of tablet.

De tent en shelter van Erik en Nicole doorstonden alles met glans en in de loop van de avond trokken we ons terug in onze kleine tentjes.

Onder een lekker zonnetje bedachten we ons vanochtend dat we eigenlijk nog geen plannen hadden gemaakt voor.vandaag. Eerder deze week waren we al eens omhoog gegaan bij de Grands Montets waarbij we zicht hadden gehad op de Glacier d’Argentiere. Erik vond deze zo indrukwekkend dat hij deze graag aan de rest wilde laten zien en hij wilde graag dat we dan mee zouden gaan. Voor ons zou dat de derde keer zijn (vorig jaar en eerder deze vakantie) maar beide wandelingen waren gestrand bij de Refuge de Argentiere van waaruit een pad verder loopt naar de gletscher. Aangezien we deze gletscher toch echt ook eens van dichtbij wilden zien vonden we het een goed idee om met z’ allen naar boven te gaan.

Hoewel we op de website van de Telepherique Plan Joran, de gondel die ons naar boven moest takelen, hadden opgezocht dat deze de hele dag open was , werden we even na half twaalf weggestuurd door een norse dame die wist te melden dat de lift tussen half twaalf en half twee dicht was. Ondanks de protesten van ons en een groep spanjaarden die in hetzelfde schuitje zat, zat er weinig amders op dan twee uur te wachten. In Argentiere vonden we gelukkig een bakkertje en even later deden we ons tegoed aan heerlijke tartelettes aan de rand van een snelstromend riviertje met uitzicht op ons doel van de middag.

Om half twee de gondel naar boven genomen en begonnen aan de wandeling. Vooral Nicole en Roy vonden het begin behoorlijk spannend maar ze sloegen zich er dapper doorheen. Lucia en Kilian stapten stoer door tot we uitkwamen op een splitsing met een bord waarbij stond aangegeven dat verder lopen op eigen risico was. Er zat op dat moment niets anders op dan af te dalen tot dichtbij en van daaruit weer omhoog te klimmen naar het uitzichtpunt bij de gletscher. De drang om deze te zien was groot genoeg om door te stappen en even voor half vier kwamen we dan ook aan en vergaapten we ons aan een enorm woeste ijsmuur die het beste te omschrijven was als een enorme ijs-explosie. Papa, mama en Erik waagden zich aan de rand van de door de gletscher uitgeschuurde wand terwijl de rest alvast begon aan een late lunch.

Aangezien de laatste gondel om vijf uur naar beneden zou gaan was het al vrij snel tijd om weer te gaan en voor de terugweg kozen we voor het wat eenvoudiger pad terug. Nadeel daarvan was wel dat deze ons aan het einde trakteerde op een steile en rottige klim die we eerder deze week ook al eens hadden overwonnen. Met gezonde tegenzin worstelden we ons allemaal naar boven om uiteindelijk om kwart voor vijf in de gondel naar het dal te stappen.

Na het avondeten liepen we in het donker nog even naar het meer om te kijken of we vallende sterren konden spotten maar door wat lichte bewolking gingen we onverrichter zake terug naar de tent om onze benen rust te geven.

Bij het opstaan waren we allemaal benieuwd hoe het met de teen van Lucia zou zijn aangezien dat bepalend was voor wat we de rest van de vakantie nog zouden kunnen doen. Op de dure Mont Blanc-pas die aan het begin van de vakantie was gekocht stonden nog twee opties open en om er geen gebruik van te maken zou wel erg jammer zijn. De teen bleek nog wel wat rood te zijn maar het zag er absoluut beter uit dan gisteren en na wat rondsnuffelen in de opties die we nog hadden rolde de Telesiege de Glacier de Bossons er uit. Dit is een stoeltjeslift vanuit Les Tessieres (een voorstadje van Chamonix) die zijn passagiers afzet op een hoogte van 1400 meter van waaruit er een prachtig uitzicht moet zijn op de Glacier de Bossons, de gletscher die afkomstig is van de sneeuw die van de Mont Blanc wordt geduwd.

Nicole en Roy bleven bij de gedachte aan een stoeltjeslift op de camping achter en samen met Erik en Gwen reden we aan het eind van de ochtend richting Chamonix. Na even wat rondzoeken naar een parkeerplek bleek het te gaan om een wat ouder en klein liftje dat zo laag bij de grond bleef dat er op sommige punten bordjes stonden om aan te geven dat het niet de bedoeling was om daar uit te stappen. Na een ritje van ongeveer een kwartier stapten we uit op het hoogste punt waar we vrijwel meteen het terras opliepen van het Chalet de Glacier des Bossons waar het op het terrad met veelkelurige parasols al behoorlijk druk was.

We liepen het terrras voorbij en namen een smal pad naar boven waar we al snel borden tegenkwamen met het verhaal van het vliegtuig van Air India dat in 1950 in de buurt van de top van de Mont Blanc was verongelukt. Het vliegtuig raakte bedolven onder de sneeuw er werd onderdeel van de Glacier des Bossons waar een aantal decennia later de eerste brokstukken tevoorschijn kwamen. Een aantal van deze onderdelen stonden langs het pad uitgestald met wat begeleidende tekst en foto’s. Na een klein kwartier kwamen we aan op het hoogste punt van waaruit we mooi zicht hadden op de Glacier des Bossons.

De terugweg liep weer langs het terras waar de lokroep van de crepes te sterk bleek te zijn en na een aantal crepes met beurre, sucre, caramel en/of citron bracht de kabelbaan ons weer naar het dal. Terug aan gekomen op de camping herenigden we ons met Nicole en Roy die zichzelf toevallig ook op een crepes hadden getrakteerd en liepen we naar het meer voor een frisse duik. Het avondeten was “a la makkelijk” door alles wat we nog hadden liggen bij elkaar te leggen en het aan te vullen met wat patat.