De nacht was flink onderbroken door Luus die rond half zes met fikse oorpijn wakker was geworden. Met twee madeleines als bodem in de maag en een Ibuprofen tegen de pijn probeerden we nog wat te slapen maar dat lukte niet iedereen. Om acht uur liep papa al richting de receptie om conact te (laten) leggen met een arts maar dat bleek te vroeg. Eerst maar ontbijt gehaald dan, deze keer met alle mannen. Na het onbijt had een nieuwe poging bij de receptie wel succes en hadden we even na half vier een afspraak bij een arts in de buurt van Aix-les-Bains.

De aanstormende hitte was al goed merkbaar en om deze het hoofd te bieden reden we naar Plage de Sougey, een strand waar we tegen betaling een plek in de volgens de opgave overvloedige schaduw mochten zoeken. Na een rit van 10 minuten vonden we een plek voor de auto in de schaduw en sloten we aan in de rij met mensen die hetzelfde plan hadden. Na controle van alle tassen liepen we naar het meer waar we aan de rand van een bosje nog een plek vonden in de schaduw. De hoeveelheid mensen was indrukwekkend en afgebakende zwemdeel gaf af en toe de aanblik van een Chinees zwembad waar iedereen schouder aan schouder ronddobbert. Ondanks dat doken we om af te koelen af en toe het meer in en haalden we lunch bij het restaurant.

Rond half drie pakten we ons boeltje weer in en reden we naar Mouxy in de buurt van Aix-les-Bains. De huisartsenpraktijk was gloednieuw en rook nog naar vers gestucte muren. Zoals ook in Nederland was het lang wachten tot we naar binnen mochten maar de vrouwelijke arts was erg aardig en nam ook voor ons ruimschoots de tijd. Met een recept voor wat oordruppels zochten we een lokale pharmacy op waar we werden geholpen door een Franse dame die zelfs wat Nederlands sprak. Het leek uiteindelijk allemaal met een sisser af te lopen.

Op de camping werd de barcecue aangestoken en brachten we de avond door met wat kletsen, luieren en klusjes. Na een kop thee doken we rond half elf ons bed in. Morgen gaan we naar waterpark Vitam in de buurt van Geneve,

Na de warme dag van gisteren zou het vandaag weer een beetje warmwer worden, de nacht was gelukkig wel wat koeler geweest. Of moeten we het minder warm noemen? Dankzij onze bejaarde achterburen, de baasjes van Minou, waren we op tijd wakker. Elke middag organiseren ze en lunch die druk wordt bezocht en daarbij vloeit de drank rijkelijk, allemaal heel leuk. Daarna horen we de rest van de dag niets meer van ze, tot de dame van het stel luid rochelend om zes uur aan de dag begint met het reorganiseren van alle glazen, pannen en bestek en om zeven uur gaat zachtjes de radio aan. We hebben er over het algemeen weinig last van maar vanochtend kwam het eerste bezoek al vroeg….

Het onbijt liep gefaseerd, eerst papa, mama en Kilian waarbij Roy na een vroege douche al snel aansloot. De dames kwamen wat later maar ook verbazingwekkend op tijd. Het feit dat we vandaag (weer) een bezoek aan Chambery hebben gepland zal daar zeker aan hebben bijgedragen. Na de croissantjes, flute en een pot koffie werden beide auto’s gestart met Lucia en Gwen bij mama en Kilian en Roy bij papa. De rit verliep vlekkeloos en voor twaalf uur parkeerden we onze auto’s bij de universiteit. Vanaf daar liepen we in een kwartier het oude centrum in, al wat puffend in de hitte.

Omdat we mooi op tijd waren konden we met z’n zessen aanschuiven op het knusse terras van Le Petit Phare waar Gwen en Roy ons op heerlijke crepes trakteerden, vergezeld van Cidre Doux uit Bretagne.

Na de lunch splitsten we op waarbij de dames naar Lovisa gingen, een winkel met piercings, armbanden, oorbellen en aanverwante zaken. De mannen kozen begrijpelijk voor een andere strategie en bezochten de lokale Opinel winkel en de FNAC. Nadat we elkaar weer hadden gevonden bezochten we nog kathedraal, souvernirwinkels, de olifantenfontein, H&M en de lokale ijssalon om uiteindelijk bij de Leclerc te belanden voor de boodschappen.

Terug op de camping was het nog te warm om te koken en na een drankje en wat chips namen we nog een duik in het meer. Daarna maakt mama voor iedereen een bord caprese. Morgen wordt de warmste dag van de week met bijna 40 graden, een dag waarop we vooral de nabijheid van water gaan opzoeken. Waarschijnlijk op een van de betaalde strandjes hier aan het meer.

Na de dag van gisteren was er vandaag bij iedereen de behoefte om het rustig aan te doen. Wel stond vandaag de afspraak om de huurauto op te halen in Chambery, de auto die er voor moet gaan zorgen dat we met z’n allen uitstapjes kunnen maken. Na het onbtijt en een plons in het meer stapten we even na elf uur in de auto, vergezeld door Roy die het leuk vond om mee te gaan.

De auto die was besteld was er eentje uit de meest compacte categorie, een Fiat 500 (of vergelijkbaar). In ieder geval een auto waar mama zich comfortabel in kan verplaatsen. Toen we ons door de berg papierwerk hadden geworsteld en de benodigde handtekeningen hadden gezet stond ons een Volkswagen Polo toe te lachen. Op de opmerking dat we een kleine auto hadden besteld grinnikte de Fransman achter de balie dat dit in Frankrijk een kleine auto is. Gelukkig reed mama er zo in weg en was na de rit terug naar de Leclerc en daarna terug de camping helemaal enthousiast.

De lunch vond plaats op de camping en na een proefritje van de mannen in de Polo reden we met z;n allen naar de supermarkt, deze keer de Intermarche in Pont de Beauvoisin. Dat bleek in vergelijking met de naburige Hyper-U best wel een teleurstelling. Gelukkig vonden we wel alle benodigdheden voor een echte Pasta Passy die terug op de camping klaar werd gemaakt. Wel was het goed merkbaar dat het een stuk warmer is geworden, zeker aan het einde van de middag was het benauwd. Hopelijk koelt het vannacht nog wat af. Morgen gaan we Chambery nog met een bezoek vereren.

Het voelde vandaag een beetje als een werkdag met een wekker die om half zeven afging. Met vrijwel de hele camping nog in diepe rust maakten we zachtjes een pot koffie en aten een zielig croissantje uit de supermarkt. Zelfs Lucia stond op tijd naast haar bed met de wetenschap dat we vandaag Gwen en Roy zouden ophalen van het vliegveld. Omdat we maar twee plekken in de auto over hadden en mama wel erg nuttig was met het zoeken van de route was met Kilian afgesproken dat hij op de camping zou achterblijven.

Met de wetenschap dat het vliegtuig vanaf Schiphol om kwart voor acht zou opstijgen stapten we om deze tijd ook in de auto voor een rit van net geen uur. Volledig filevrij reden we naar het vliegveld Saint Exupery bij Lyon waar we na het vinden van een parkeerplek de futuristisch uitziende terminal binnenwandelden. Het was voor de vroege ochtend best druk maar vonden nog een plekje voor een cappucino en een croissant. Binnen een half uur na het landen liepen de Booghjes junior de schuifdeuren door de Frankrijk binnen na een rustige vlucht.

De terugrit liep via de Hyper-U waar we een grote tartelette fraise kochten die bij aankomst op de camping meteen soldaat werd gemaakt. Daarna was het natuurlijk tijd voor een duik in het meer.

De rest van de dag werd besteed aan het inrichten van de tentplek, de tent van Luus moest worden verhuisd en die van Roy moest worden opgezet. Luchtbedden werden opgeblazen en bedden opgemaakt, lampjes werden opgehangen, kledingtassen versleept en heel belangrijk: de stroomvoorziening naar beide tenten werd aangelegd voor het opladen van de mobiele telefoons. Toen de zon de tweede helft van de middag op beide plekjes doorbrak namen we onze toevlucht tot supermarkt voor uitgebreide boodschappen.

Bij de tent werd de barbecue aangestoken voor de curry-kokos-kipspiezen en echte Franse hamburgers die goed doorbakken met peper en zout verrassend eetbaar waren. Er werden nog wat spelletjes gedaan,

Roy bevestigde nog eens het einde van de Uni hegemonie van papa nog maar eens twee keer te winnen en om 10 uur was iedereen het er over eens dat de dag lang was geweest. Morgen de huurauto ophalen en verder wat bijkomen waarschijnlijk.

Het had vannacht behoorlijk doorgeregend en de nacht was door het gekletter op het tentdoek toch wat onrustig geweest. Rond negen uur werd het gekukkig toch droog en onder de nadruppelende bomen konden konden we toch buiten te ontbijten. Deze keer met broodjes van de camping en deze bleken uitermate teleurstellend, Frankrijk onwaardig zelfs. We werden wel gesterkt in onze keuze om elke ochtend naar onze bakker in Lepin-le-Lac te rijden.

Door de slechte nacht deden we het rustig aan met opstarten. Wel hadden we de deadline van half een, de tijd waarop de supermarkten op zondag de deuren sluiten. Dat haalden we gelukkig ruimschoots en na een lunch op de camping trokken we zowaar onze wandelschoenen aan voor een bescheiden wandeling op een half uur rijden. De wandeling, Le Bélvèdere de la Drayére, zou volgens de beschrijving mooi zicht geven op het volledige Aiguebelette meer en het startpunt bevond zich op de route naarde Col de l’Epine waar we eergisteren naar toe waren gereden.

Na een klein half uur rijden vonden we het beginpunt met maar een viertal parkeerplekken, gelukkig nog niet allemaal bezet. Het pad liep onder de bomen zigzaggend naar beneden en liep langs twee viewpoints, het Reposoire viewpoint lag halverwege de route om aan het verste punt uit te komen bij het Drayére viewpoint. Vooral deze laatste gaf zoals beloofd een weids uitzicht op Aiguebelette. Aanvankelijk met nog wat bewolking maar al snel brak de zon door waardoor het azuurblauwe water goed tot z’n recht kwam.

Terug bij de auto besloten we om meteen door te rijden naar de jaarlijkse dorpsmarkt in Dullin, een klein dorpje ten westen van het meer. In Dullin aangekomen zag het er allemaal leuk en echt Frans uit. Waar het de heren, vooral Kilian niet echt kon bekoren doken de dames enthousiast op alle kraampjes met sieraden, tassen, thee, lokale honing en aardewerk. Het bezoek werd afgesloten met wat crepes met suiker (Kilian), honing (mama) en Nutelle (Lucia). Papa liet zich verrassen door een best lekkere Taco.

In de avond werden bij de tent nog wat hotdogs gegeten en werd papa eindelijk door Lucia verslagen met Uno. We doken op tijd ons bed in want de wekker gaat morgen vroeg: we gaan Gwen en Roy ophalen van het vliegveld in Lyon!

Aan de oostkant van het Lac d’Aguebelette bevindt zich een langestrekte bergkam die een natuurlijke barriere vormt tussen de vallei van Chambery en het meer: de Montagne de L’Epine. Vanaf onze camping hebben we mooi zicht op deze grotendeels met bomen bedekte rotswand. Met onze voorliefde voor alles wat met bergen te maken heeft trok dit vanaf het eerste moment natuurlijk onze aandacht. Zeker ook omdat er vanaf de top een prachtig uitzicht moet zijn op het gehele meer. Het meest ideaal is om dit wandelend te doen maar de afgelopen week was eigenlijk te warm voor langere wandelingen bergop. De vooruitzichten laten zien dat het alleen maar warmer gaat worden dus besloten we met de auto bergop te gaan…

De zon scheen weer uitbundig hoewel er wel wat voorichtige wolken waren te zien, een voorbode voor het wat mindere weer het komende weekend. De ochtend werd gebruikt om rustig op te starten, wat koffie drinken, zwemmen, schrijven en badmintonnen (mama en Kilian een nieuw record van 144!). Na de lunch reden we via Novalaise en een hoop haarspeldbochten naar de Col de L’Epine op net geen 1000 meter hoogte. Het uitkijkpunt bevond zich aan de kant van Chambery en gaf een prachtig uitzicht op de stad zelf en het Lac du Bourget. Op de terugweg stopten we ook nog bij een plek die uitzicht gaf op “ons” meer, hoewel we niet het volledige meer te zien kregen.

Op de terugweg werd kort het kleine Novalaise centrum van Novalaise bekeken terwijl de eerste regenbuien zich aankondigden. De Hyper-U zorgde weer voor de boodschappen, dit keer geen ingredienten voor het avondeten omdat we ons avondeten hadden gepland in combinatie met een Pink Floyd cover band in het Relais des Aigles, een restaurant gelegen op drie kwartier rijden en te bereiken via ontelbare haarspelbochten.

Rond vijf uur reden we richting Le Bourget du Lac en draaiden en keerden we ons een weg naar boven. Blij dat we er eindelijk waren, kozen we voor een tafel binnen omdat het buiten door de hoogte 16 graden was… Op de vraag waar de band straks zou gaan spelen deelde de ober onverstoorbaar mee dat het concert vanwege het weer was gecancelled… Nadat de teleurstelling was verwerkt besloten we om dan toch maar wat te gaan eten en kozen voor de specialiteit: de Brasero Party a 25,- per persoon. De party bleek te bestaan uit een werkelijk gloeiend hete mini-grill die in het midden van de tafel werd geplaatst.

De ingredienten die gegrild moesten worden, werden opgediend op een groot bord waarbij de patat gebroederlijk naast en tegen het rauwe vlees lag. Na een waarschuwing naar Luus en Kilian om de met vleessap doordrenkte patat vooral niet te eten begonnen we met het grillen van het vlees en dat bleek door de hoge temperatuur hard werken. Het deel dat we niet-verkoold van de grill wisten te redden was wel heel lekker, dat dan wel.

De terugweg ging bergaf een stuk makkelijker en terug op de camping zette papa zijn Uno zegereeks voort met een vijfde zege op rij. Vannacht en morgen wat wisselvallig, wel gaan we proberen om een wandeling te maken.