We waren compleet eensgezind dat vandaag vooral een rustige dag moest worden. Annecy was een topdag geweest maar de overload aan mensen en de consante temperatuur van boven de 30 graden al dagen lang zorgde er wel voor dat een rustige dag bij iedereen de voorkeur kreeg. Wel was er de noodzaak om boodschappen te doen want de voorraden, zeker de koude dranken, waren er doorheen gevlogen. Na het ontbijt reden we richting Pont du Beauvoisin met het plan om halverwege in Le Bridoire de Cascades du Grenand achter de kerk aan Gwen en Roy te laten zien. Het plan werd doorkruist door het feit dat de zondagse kerkdienst druk bezocht werd waardoor er in het dorp geen parkeerplek meer was te krijgen.

Op de terugweg hadden we meer succes en in de hitte van de brandende zon beklommen we de treden van de stenen trap aan het begin. Met de verwachting dat het op deze zondag een drukte van belang zou zijn liepen we een compleet lege oase binnen die Roy nog het beste vergeleek met een scene uit een Indiana Jones film. Er werden uitgebreide fotosessies gehouden en de kloof werd verder verkend tot aan de bovenzijde van de onderste waterval. Op de weg terug naar de auto werd de Eglise de la Bridoire me zijn mooi gewelfde sterrenplafond nog even bezocht.

Terug op de camping werd er als vanouds weer gelunched bij de tent en daarna had iedereen maar een wens: afkoelen in het meer. Het bleek er enorm druk te zijn en we vonden ternauwernood nog een plekje in de halfschaduw. Het was de afgelopen dagen al opgevallen dat de parkeerplaats van de camping buiten de slagboom overvol stond en het vermoeden was dat er toch best wat mensen van buiten de camping hier komen zwemmen. Alle andere stranden rond het meer zijn betaald maar deze is gratis! Het water was gelukkig heerlijk en alles onder de 22 was er niet meer uit te krijgen en was urenlang aan het zwemmen en met de bal aan het overgooien. Papa en mama hadden een strategisch plekje ingenomen op de oever en bestelden een groen Mont Blanc biertje op de naburige camping.

Aangezien we morgen einde middag de auto alweer moeten inleveren beseften we opeens dat we morgenavond niet meer met z’n allen op pad konden. We wilden de afgelopen superweek met z’n zessen in stijl afsluiten met een etentje en dat moest vanavond dus gebeuren. Na een zoektocht kwamen we uit bij restaurant Les Belles Rives in Aiguebelette le Lac, op vijf minuten rijden. De reservering was snel gemaakt en om zeven uur schoven we aan op een beschut terras met uitzicht over het meer.

Gwen, Lucia en Roy gingen voor de burgers, mama voor de vega curry en papa voor een Frans stoofpotje. Kilian had zich in de luren laten leggen door de titel “Petite friture de Joels” en kreeg een schaal met gefrituurde complete visjes voorgezet. De aanblik was genoeg om zich alleen te richten op de patat die er gelukkig ook bij zat en Gwen was zo lief om een stuk van haar burger af te staan. De toetjes waren ook heerlijk en het voelde al een beetje als een mooie afsluiting. Nog niet helemaal natuurlijk: morgen gaan we Aix-les-Bains nog met een bezoekje vereren.

Een van de felgekoesterde wensen van Kilian was om het aquapark waar we vorig jaar waren geweest nog eens te bezoeken. Het Vitam auqapark ligt in de buurt van Geneve en is ongeveer een uur rijden in noordelijke richting, een afstand die de chauffeurs in ons gezelschap nog wel zagen zitten. De kaartjes waren gisteravond al besteld en dat gaf ons alle tijd om rustig op te starten. Met tassen vol handdoeken, zwemspullen en wat eten en drinken draaiden we de autoroute op, de auto van de dames werd begeleid door Abba en muziek van Grease, de mannen reden door het Franse landschap met Guns ’n Roses en Bon Jovi. Zonder vertraging reden we even na twaalf uur de enorme parkeerplaats op, helaas wel tijdens een (bescheiden) regenbui.

Het viel bij binnenkomst nog mee met de drukte en door de regenbuien was er nog een overvloed aan ligbedden vrij. Omdat we de blauwe lucht zagen doorschemeren door het wolkendek verzamelden we zes ligbedden rondom een boom, Roy en Kilian renden richting de buitenglijbanen terwijl Gwen en Lucia naar het lekkere warme buitenband liepen. Na een uur begon iedereen wel trek te krijgen. Vorig jaar hadden we de patat net misgelopen omdat deze aan het einde van de middag op bleek te zijn, nu was het dus onze kans om toe te slaan. Gwen en Roy zorgden voor zes grote bakken patat met mayo en ketchup, nog altijd de best combinatie met een dagje zwemmen.

Na nog een laatste regenbui waarbij we onze spullen naar binnen mosten verhuizen konden we definitief buiten ons plekkie innemen. Kilian had aanvankelijk met wat ontzag en tegenzin naar de hoogste en snelste glijbaan gekeken waar Roy al wel van af was geweest maar durfde het uiteindelijk toch. Verder was het een afwisseling van wat zwemmen, in de zon luieren met nog een ijsje of een cappucino, waarbij we ons af en toe nog verbaasen hoeveel mensen er inmiddels in het water dobberden.

Kilian scoorde aan het einde van de middag nog een Liverpool shirt van het nieuwe seizoen bij de naburige Intersport en bij de Super-U in hetzelfde complex kochten we pasta en saus die we bij de tent klaar zouden maken.

In de auto op de terugweg bleek dat de kans groot was dat we in de regen zouden moeten koken en daarom gooiden we de plannen om: richting de pizzearia in Lepin-le-Lac die helaas dicht bleek te zijn. Volgende stop was Pont de Beauvoisin waar de horeca er ook weinig zin in had waardoor we uiteindelijk bij de McDonald’s uitkwamen… Terug bij de tent bleek mama haar bril kwijt te zijn, die gelukkig door een eerlijke vinder bij de Mac was afgegeven.

Hoewel de thermometer het niet direct liet zien, voelde het vandaag erg warm. Het was nog steeds rond de 30 graden maar het gebeurde regelmatig dat .zonder inspanning de zweetdruppels naar beneden liepen. Het zorgde er ook wel een beetje voor dat we wat besluiteloos waren. Natuurlijk was er het gebruikelijke door Kilian en papa verzorgde ontbijt in de zon, gevolgd door een zwemsessie voor de heren in het gezelschap.

Voor de middagsessie was er deze keer geen inspiratie. De lunch bij de tent was zo warm dat de tarp zelfs tevoorschijn werd gehaald om een beetje schaduw te creeren. De laatste keer dat deze was opgezet was 11 jaar geleden in Raggal maar we waren blij dat we hem toch hadden meegenomen.

Om toch nog een uitstapje te hebben, kwam mama met het idee om rond het meer te rijden en te stoppen bij een viertal korte wandelingen die op de kaart stonden aangegeven met daarbij de hoop dat we daaarbij in de schaduw van de bomen zouden blijven. Dee eerste wandeling lag aan de oostkust ook wel “de wilde kant” van het meer genoemd waar ook niet mag worden gezwommen. Dit bleek een stoffig en onbeschut pad langs de weg te zijn en hier werden we weining enthousiast van. Stop nummer twee bleek alleen een ontzettend druk boothuis te zijn zonder echte wandeling. Stop nummer drie bij Le Sougey was gelukkig wel een schot in de roos. Een kort maar mooi pad liep naar de eglise de Sant-Alban-de-Montbel, gelegen op een uitzichtpunt waarbij we zicht hadden op de eilandjes in het meer en het strandje bij de camping. De vierde en laatste wandeling eindigde in goede voornemens omdat het beginpunt niet stond aangegeven.

Enigzins ontmoedigd werden er boodschappen gedaan in Pont-de-Beauvoisin en terug op de camping was het tijd voor een verkoelende duik. Het avondeten bestond uit pasta carbonara met een salade. Mama was onverslaanbaar met tafeltennis en papa won tot grote frustratie van Kilian voor de vierde keer het potje Uno. Morgen voor het eerst wat regen wat eigenlijk helemaal niet zo vervelend is.

Het verveelt nog niet, wakker worden met een uitbunidg zonnetje aan de hemel. De voorspellingen voor de komende tijd zijn bovendien prima, met komende zaterdag en zondag een dipje met wat regen. Vanochtend was daar nog niets van te merken en na de croissantjes gingen papa en Kilian voor een duik in een nog rustig meer. Om de voorraden aan te vullen reden we daarna naar de Hyper-U voor de ingredienten voor mama’s tonijnsalade.

Na een lunch bij de tent sprongen we in de auto en reden naar La Bridoire ten zuidwesten van Aiguebelette. Volgens de gidsjes zou er in La Bridoire een wandeling zijn naar een tweetal watervallen. Volgens meerdere reviews zouden goede wandelschoenen noodzakelijk zijn omdat het begin erg steil is. Dat klonk ons als muziek in de oren en met onze goede wandlschoenen aan parkeerden we de auto bij de kerk om er achter te komen dat de watervallen op 200 meter lopen lagen. Het steile begin bestond uit een keurige stenen trap die overging in een kort bospad. De waterval, Cascades du Grenand, was gelukkig wel erg mooi en bevond zich in een smalle en hoge kloof. Het ijskoude water verzamelde zich in een bekken dat er erg uidnodigend uitzag om een duik in te nemen. Ondanks de aanwezigheid van mensen in zwemkleding voelde niemand zich geroepen, de temparatuur van het water was daaar waarschijnlijk de oorzaak van…

Na wat foto’s en wat voeten in het water daalden we weer af naar de kerk, waar een bordje ons de route wees naar het onderste en tweede deel van de waterval. Ook dit bleek een mooie plek hoewel het niet zo idyllisch was als het hoger gelegen deel. Na wat geklouter op de rotsen naast de waterval was het tijd voor een bezoekje aan de kerk waar de “wandelingen” waren begonnen. De deuren van de Eglise de la Bridoire waren gisteren gesloten toen we er voor stonden maar nu konden we naar binnen. Het was zeker de moeite waard met erg mooie glas in lood ramen en vooral ook het geboogde en met sterren beschilderde plafond.

Terug op de campimg namen Kilian, mama en papa nog een verkoelende duik in het meer om daarna de pasta-tonijnsalade klaar te maken. Na het eten was het tijd voor tafeltennis, jeu de boules en een potje Uno No Mercy (3e overwinning op rij voor papa).

Kilian lag vanochtend nog te slapen als een spreekwoordelijke os en dus nam mama de honeurs waar om met papa de broodjes te halen. Bij de boulanger aangekomen ontstond een ware klucht toen de klant voor ons om vier taartjes vroeg. De paniek bij de dame achter de balie sloeg flink toe, wat resulteerde in een minutenlang zoeken naar een doos om ze in te doen. Ondertussen was de rij achter ons al flink aangegroeid maar niemand leek er iets om te geven. Een fenomeen dat we ook in de supermarkten zien: Fransen nemen echt de tijd om af te rekenen en nog een praatje te maken. Bij de gemiddelde Nederlander komt de stoom intussen uit de oren maar de meer ontspannen Franse manier lijkt wel de juiste…

De broodjes in de ochtendzon waren weer heerlijk en ondertussen werden plannen gemaakt om de Tour de France eens een bezoek te brengen. De etappe vandaag start in de stad waar we gisteren nog waren, Chambery, en gaat dan zuidoostwaarts. Het dorp/stadje Pont de Beauvoisin waar we recent bij de Hyper-U boodschappen hadden gedaan was ook onderdeel van de route vandaag. Met een geschatte doorkomsttijd van half vier konden we rustig aan doen en papa en Kilian doken het meer in om Kilian’s nieuwe snorkelset eens te proberen. Ook Lucia kwam er even later bij om de temperatuur van het water te proberen (nog steeds heerlijk!). Na een relatief vroege lunch stapten we even na twee uur de auto in.

In Pont de Beauvoisin aangekomen was het wel even zoeken maar al snel reden we tegen een afzetting aan, het parcours kon niet ver weg zijn. SNel de auto geparkeerd en in het kielzog van een aantal nonnen die ook de renners gingen aanmoedigen, liepen we nog een kleine kilometer tot we grote groepen mensen langs de weg zagen staan. Heel strategisch namen we onze positie in vlak na een rotonde, nog wel in de schaduw want de zon brandde ongenadig hard.

Gedurende drie kwartier zagen we af en toe auto’s van de verschillende ploegen langskomen en kochten we voor Lucia en Kilian wat Tour de France merch bij de langsrijdende boutique. Toen was het toch echt zo ver, onder het geluid van rondcirkelende helikopters, langsrijdende gendarmes en toeterende tour-auto’s kwam de kopgroep langsgesjeesd. Kort daarchter een tweede groep en daarna het voltallige peloton. Alles speelde zich af in een aantal minuten maar we vonden het allemaal fantastisch. Terwijl we nog een aantal verre achterblijvers aanmoedigden liepen we weer naar de auto.

Elk jaar staan we tijdens onze vakantie ook even stil bij de sterfdag van oma Hanny door een kaarsje te brenden, zo ook dit jaar. Mama had in Pont de Beauvoisin een kappelletje gezien en met enig zoekwerk vonden we deze inderdaad. Helaas gesloten en ook de eerstvolgende kerk in Brodoire bleek hermetisch gesloten. De Eglise Saint-Andre in Aiguebelette-le-Lac was gelukkig wel open maar had geen mogelijkheid om kaarsjes te branden. Als alternatief waren met met z’n vieren een momentje stil in een verder koele, lege en in al z’n soberheid mooie kerk.

Bij de Hyper-U werden weer de boodschappen gedaan voor het avondeten: pasta Passy met een uitgebreide salade. In de avond was het tijd voor videobellen met de Booghjes en een potje Uno No Mercy. Morgen alweer prima weer voorspeld en we gaan een waterval hier in de omgeving een bezoekje brengen.

Afgezien van een huilende baby in he holst van de nacht was het voor bijna iedereen een prima nacht geweest. Alleen mama was vergeten om de ventilatie te sluiten waardoor ze bruut werd gewekt bij het eerste ochtendlicht.

Tijdens de vakantie is dat gelukkig een heel andere ervaring dan wanneer een werkdag voor de deur staat. De camping heeft een broodjesservice maar op de dag van aankomst gisteren was het doorgeven van een bestelling er niet van gekomen. Papa was als eerste op de been en Kilian volgde al snel. Al compleet aangekleed voor het ritueel broodjes halen bij de boulanger zoals we dat bij Passy ook altijd deden.

Google was er van overtuigd dat de dichtsbijzijnde bakker op een kwartier rijden was maar onderweg reden we na vijf minuten al langs de bakker van Lepin-le-Lac. Croissantjes, pain chocolat en een flute rijker keerden we terug op de camping waar we in de ochtendzon heerlijk konden ontbijten. Zelfs Lucia was er op tijd haar bed voor uitgekomen!

Plannen hadden we eigenlijk niet echt voor vandaag, het was vooral lekker bijkomen en luieren. Papa en Kilian doken ’s ochtends het meer in, ook in de ochtend inderdaad heerlijk lauw water, de dames rommelden wat rond de tent.

EInde ochtend reden we naar de Hyper-U, een grote hypermarche in Le Pont-de-Beauvoisin. We keken er onze ogen inderdaad uit, ook bij de kassa helaas. Wel waren we weer voorzien van genoeg voorraad om de dag door te komen.

We aten lunch bij de tent tot de zon even na twee uur achter de bomen vandaan kwam, daarna luierden we wat in de schaduw aan de rand van het meer. Zo rustig als het ’s ochtends was geweest, zo druk was het in de middag. Elk plekje schaduw was bijna bezet en pas na vijfen begon het wat rustiger te worden.

Terug bij de tent werd de barbecue aangestoken voor echte Franse kipspiezen met tabouleh en een bak rouwkost. Morgen een dagje naar Chambery.