De allerlaatste dag diende zich dan toch weer aan, met drie weken zon, warmte en prachtige wandelingen konden we wel terugkijken op een hele mooie vakantie. Met al wat weemoed stapte papa vanochtend in de auto voor het ritje naar de bakker, de croissantjes werden bij terugkomst staand naast de tent opgegeten omdat alle stoelen al waren ingepakt. Het was goed te merken dat we gisteren al veel werk hadden verzet want het afbreken van de tent ging in een recordtijd, zeker ook omdat alles gortdroog was. Ondersteund door de koffie die Lucia en Kilian hadden gehaald bij het restaurant op de camping keken we elkaar om kwart over tien wat verbaasd aan, alles was ingepakt en we waren klaar voor vertrek.

Omdat het hotel in Dijon een rit was van drie uur trokken we onze zwemkleding aan, parkeerden we de volgepakte auto en aanhangwagen buiten de slagboom van de camping en liepen we naar het meer waar we een mooi plekje vonden in de schaduw. Van een medekampeerder die inmiddels al was vertrokken hadden we twe muntjes gekregen waarmee een sprong kon worden gewaagd vanaf een houten toren op een enorm luchtkussen. Hoewel Lucia en Klian allebei wat terughoudend waren geweest durfde Kilian het vandaa toch wel aan om de sprong te wagen. Bij aankomst bleek het luchtkussen nog niet te zijn opgeblazen, iets wat in een kwartiertje was geregeld waarna we met een uiterst vriendelijke medewerker mee werden genomen. Kilian begon vanaf het laagste platform, vermande zich en sprong met verve van de hoogste. Als bonus mocht hij gratis nog een keer.

Na de heldhaftige sprongen was het tijd voor lunch aan het meer waarbij het meegerbrachte stokbrood het moest afleggen tegen de Saucisse Frites, daarna gingen we voor een laatste plons in het meer. Rond twee uur stapten we sipjes in de auto en zetten koers naar Dijon. Het hotel was gelukkig weer heerlijk koel en de Mac zorgde voor maagvulling. Tot tien uur werd er op het terras van het hotel Uno Flip gsepeeld, wat een hele leuke variant bleek te zijn. Morgenavond weer in onze eigen bedden.

Met wat ongeloof staren we elke ochtend naar de wederom strakblauwe hemel. In de bijna drie weken die we hier inmiddels staan is er een serieuze regenbui geweest en steeg de thermometer elke dag ruim boven de 30 graden. Zo ook deze ochtend waarop we onze laatste wandeldag van deze vakantie hadden gepland. De tocht naar het echte hooggebergte eergisteteren was heel goed bevallen en omdat het ook nu weer warm zou worden wilden we het echt hogerop zoeken. Na wat gewik en geweeg waren we gisteravond uitgekomen bij Flaine, een dorpje noordelijker in een zijdal van het dal waar Passy zich bevindt. Vanuit Flaine loopt de Telepherique des Grandes Plateries die ons zou afzetten op 2480 meter.

Met weer een (voor ons doen) snelle start reden we even na half tien van de camping voor een rit van een uur. Hemelsbreed ligt Flaine redelijk in de buurt maar de weg er naar toe overbrucht 700 hoogtemeters en heeft daar maarliefst 33 haarspeldbochten voor nodig. Kilian maakte halverwege dan ook de switch naar een van de voorstoelen in de auto vanwege misselijkheid. Met alle ontbijtjes nog present vonden we aangekomen iin Flaine een parkeerplek. Het dorp zelf had een vreemde atmosfeer die we nog het meest vonden lijken alsof een van de schurken uit een James Bond film hier zijn hoofdkwartier had. De Telepherique was desondanks snel gevonden en deze zette ons moeiteloos af op ” Les Grandes Platieres” waar het op dat moment nog zo koel was dat we onze jassen tevoorschijn haalden.

De Grandes Platieres vormt het hoogste punt van een massief ten noordwesten van Chamonix en was ons al opgevallen vanaf de Brevent vanwege de lichtgrijze kleur van het gesteente. Vanaf de top die een prachtig uitzicht gaf op de Mont Blanc en omliggende bergen, vonden we een bord naar de Chalets de Plate en begonnen we aan de afdaling van zo’n 400 meter. Het landschap was nog het beste te omschrijven als een versteende gletscher met diepe kloven en spleten waartussen we onze weg moesten zoeken. Helaas zonder markering van het pad waardoor het flink zoeken was naar de juiste route. Dat lukte wonderwel waardoor we na drie kwartier later eindelijk stuitten op iets wat op een pad leek. Nog een half uur later kwam de hut diep onder ons in zicht maar nog wel zo ver weg dat we besloten om te gaan lunchen en het hierbij te houden. Zeker ook ook omdat het pad inmiddels weer was verdwenen.

Na de Pain de Campagne (de bakker had vanochtend al zijn baguettes laten verbranden), gekookte eitjes en Port Salut begonnen we aan de klim terug naar de Telepherique waarbij we onverwacht soepel onze weg vonden in de rotsmassa. Na de afdaling in de gondel brachten de 33 haarspelbochten brachten ons weer in de vallei waar we nog wat boodschapjes deden (pasta met salade). Morgen in principe al wat voorbereidende inpakwerkzaamheden voor de eerste etappe van de terugreis op vrijdag….

Om de laatste vakantieweek goed af te sluiten hadden we nog een sterke drang om vooral nog het hooggebergte op te zoeken. Het weer zat wat dat betreft mee want voor vandaag was weer een stralende en warme dag voorspeld. De keuze voor vandaag was gevallen op een wandeling vanaf Col de l’Index naar de Brevent, feitelijk een wandeling op hoogte tussen de twee eindstations van kabelbanen (de Telesiege de l’Index en de Telepherique du Brevent). Volgens de beschrijving zou het een redelijk eenvoudige wandeling worden met prachtig uitzicht op alle gletschers die het dal van Chamonix rijk is, dat laatste was inderdaad het geval maar eenvoudig was het uieindelijk niet echt.

Uit ervaring wisten we dat de parkeerplaats bij de Telepherique de Flegere die overging in de Telesiege de l’Index snel vol was dus hadden we een vroege start gepland. In ons geval betekende dat we na het ontbijt en alle voorbereidingen om half tien van de camping reden. Een half uur later kwamen we er achter dat dat niet vroeg genoeg was geweest. Toch vonden we een parkeerplaats net buiten het centrum van Les Praz de Chamonix en moesten we even lopen naar de Telepherique. Nog net geen 100 Euro lichter stonden we weer een half uur later op ruim 2400 meter waar het heerlijk koel bleek te zijn.

Met maar een richtingaanwijzer naar de Brevent was het begin van de route makkelijk te vinden, tot onze lichte verbazing dook het pad meteen de diepte in.

Na door een omvangrijk puindal te zijn afgedaald ging het pad langzaam weer omhoog en konden we in de verte al zien dat we uiteindelijk op een smalle doorgang naar de naburige vallei uit zouden komen. Vergezeld door een kudde geiten die soms zelfs het pad belemmerden klommen we stevig door.

Met het zadel in zicht liep de route door een rotswand waar de nodige haken en railing in de rots waren getimmerd, met kunst en vliegwerk werkten we er ons doorheen, er volledig van overtuigd dat we aan de andere kant de Brevent zouden zien. Dat viel wat tegen: het uitzcht was groots, met in de diepte het Lac Noir maar de Brevent bleek nog ver weg. Zelfs zo ver weg dat we besloten dat we op deze mooie plek, Col de Gliere (2465 m), zouden lunchen en daarna weer om zouden keren, zeker ook omdat er voor ons een behoorlijk lastige passage lag.

Na een korte verkenning van de omgeving door papa en mama hesen we de rugzakken weer op en wurmden we ons weer terug door de rotswand, zeker Lucia had er geen enkele moeite mee en huppelde er zonder enige angst doorheen. Rond half vier kwamen we weer aan bij de Telesiege de l’Index en werden we weer de warmte in getransporteerd. In Passy nog ijsjes en koude drankjes gehaald en op de camping de bergschoenen verwisseld voor slippers. Aangezien we geen zin hadden in koken reden we nog naar Pizzeria “Pizzaioli” in Megeve waar we vorig jaar al eens heerlijke pizza hadden gegeten met de Booghjes. Ook nu bleken ze weer ontzettend lekker. Terug op de camping was het nog even lekker aanrommelen.

De weersverwachting gaf voor vandaag aan dat er in de middag een kans was op regen en dat maakte dat we de plannen om vandaag te wandelen lieten varen. Kilian was ook wat verkouden geworden en zeker voor hem kon het geen kwaad om het even rustig aan te doen. Wijs geworden door afgelopen zondag reden papa en Kilian vanochtend rechtstreeks naar de Super-U in plaats van naar de boulanger die gesloten was. In een grijze bewolkte wereld aten we ons ontbijtje, het was qua temperatuur overigens wel heerlijk.

Om toch nog wat beweging te krijgen liepen papa en mama aan het einde van de ochtend naar het meer voor een rondje rond, al met al zo’n vijf kilometer. Lucia en Kilan bleven in de tent achter, helemaal blij met wat extra schermtijd.

Ondanks dat het zondag was viel het met de drukte aan het meer erg mee, hoewel er nog wel een aantal vissers, zwemmers en SUP-pers waren. Het bewolkte weer zal ongetwijfeld ook hebben meegespeeld. Na driekwart het meer te hebben rondgelopen kwamen we aan bij restaurant Les Criques, waar we de tweede dag van de vakantie al hadden gegeten. We schoven aan op een nagenoeg leeg terras en bestelden een wel heel erg lekkere cappucino met taartjes (panacotta en citroen-merengue). Ook werd er alvast een tafeltje gereserveerd voor komende donderdagavond, onze laatste avond op de camping..:-(

Bij terugkomst op de camping was het tijd voor een potje tafeltennis, lunch en daarna de dagelijkse boodschappen. Deze keer bij de Carrefour die ook open bleek te zijn op zondag. De hemel was inmiddels alweer flink opengebroken maar de 30 graden werd gelukkig niet meer gehaald. Voor het avondeten werd de barbecue aangestoken (garnalenspiesjes, hamburgers en worstjes met sla en tabouleh), een deel van de calorieen werd daarna gelukkig weer verbrand met badminton en tafeltennis. Als de verkoudheid van Kilian het toelaat gaan we morgen weer flink hogerop met de kabelbaan van Flegere, waar we de wandeling van Flegere naar de Brevent gaan maken.

De wereld was heerlijk afgekoeld toen we vanochtend de tent openritsten. De sporen van de regen van gisteren waren nog duidelijk zichtbaar maar de zon deed zijn best om alles weer op te laten drogen en slaagde daar duidelijk in. De tafel en stoelen werden neergezet in een klein plekje ochtendzon die door de takken van de bomen scheen en de croissantjes en Nesquick “cornflakes” werden tevoorschijn gehaald. Met het grootste deel van de dag mooi weer voor de boeg was er maar een optie: wandelen. In Chamonix hadden we een boekje op de kop getikt, “Les plus belles Randonees, Pays du Mont Blanc” en daarin stond een wandeling die meteen onze aandacht trok.

Naast de camping ligt een imposante rotspiek met de naam Aiguille du Varan (2544 m), een berg waar we al zwemmend al vaak naar hadden gekeken. Bovendien hadden we vorig jaar in de avondschemering al eens een lichtje hoog op de berg gezien waardoor we wisten dat er een berghut moest zijn.

In het boekje werd duidelijk dat dat inderdaad zo was, op ruim 1600 meter lagen daar de Chalets de Varan, ons doel van vandaag. Met de rugzakken weer ingepakt reden we even na half elf weg naar de bochtige weg die ons naar het Plateau d’Assy bracht waar start van de wandeling was.

Met weer een riskante parkeeractie waarbij we de auto nog net kwijt konden, begonnen we aan de klim van zo’n 600 meter. Het pad begon zoals zoveel dalwandelingen over een breed pad dat wel behoorlijk steil was. Met af en toe vertakkingen naar smallere paadjes door het bos was het nog wel leuk afwisselend. Des te hoger we kwamen des te mooier werd het uitzicht en eenmaal boven de boomgrens waren alle (zij)dalen en zelfs ons eigen Lac de Passy zichtbaar: van het hoger gelegen Combloux/Megeve, van Saint Gervais -les-Bains en Contamine Montjoie tot aan de snelweg richting Chamonix die zich kronkelend een weg baande in de schaduw van de ijzige vierduizenders.

Na een klim van ruim anderhalf uur kwamen we aan bij de Chalets de Varan die tot groot verdriet van Lucia en Kilian dicht waren vanwege onderhoud. Geen koude drankjes dus maar ons zelf meegebrachte (lauwe) water en stokbrood met Babybel en Chorizo… Na de lunch en wat rondkijken in de omgeving van de Chalets was het weer tijd voor een vlinderrijke afdaling.

Bij de auto aangekomen waren daar alsnog de koude drankjes en ijsjes bij een heel klein en leuk terras en werden de dagelijkse boodschappen gedaan bij de Super-U in Passy. De voorspelde onweersbuien lijken vandaag aan ons voorbij te gaan.

Na de inspanning in de hitte van gisteren begonnen we de dag rustig. Vooraf was er wel het plan geweest om een stad te bezoeken en Geneve leek ons een mooie optie. Omdat het niet duidelijk was of we zonder de aanschaf van een Zwitsers vignet a 40 Euro de grens over zouden komen lieten we dit plan varen, dit tot verdriet van Lucia die had ontdekt dat er in Geneve meerdere winkels waren die vinyl verkochten. Resultaat was wel dat papa en mama rustig in de zon koffie konden drinken terwijl alles onder de 14 nog lag te slapen. Na het ontbijt had niemand eigenlijk zin om op te schieten en was er ruimte voor wat schermtijd en een extra rondje koffie met cookies au chocolat van de boulanger. Het was in de schaduw bij de tent prima uit te houden maar zodra er sprake was van enige lichamelijke activiteit kwam de hitte om de hoek kijken.

Na een snelle lunch sprongen we dan toch nog in de auto, niet naar het mondaine Geneve maar naar het minstens net zo chique Chamonix. Na een ritje van een klein half uur vonden we verrassend snel een perkeerplek en liepen we het centrum in. Papa nog even langs de North Face winkel, Kilian op zoek naar speelgoedwinkels met snelle RC auto’s of boten en Luus tevergeefs naar een winkel die platen verkocht.

Na het hele centrum te hebben verkend, besloten we gezamenlijk dat we lak hadden aan alle Franse regels mbt tijdstippen waarop er gegeten kon worden en klopten we om vijf uur aan bij een pizzeria. Eten was gelukkig geen probleem en de pizza’s waren goed te betalen en heerlijk dun.

Toen de hemel begon te betrekken, geheel overeenkomstig de voorspellingen, werd de rekening betaald en liepen we naar de auto. Op de terug weg nog wat boodschappen bij de Super-U in Passy waar we in de beginnende regen nog snel een waterijsje stonden weg te slurpen op de parkeerplaats. De regen hield wel aan maar viel gelukkig erg mee, de plannen voor morgen zijn nog een punt van discussie: wandelen (papa en mama) of nog een dagje lanterfanten (Lucia en Kilian).

Een aantal dagen terug was ons een wandeling opgevallen in de buurt van Contamine Montjoie met een wandeling naar de Chalets de Miage. Bij het orienteren vooraf zag het eindpunt er weinig spannend uit maar het dal waarin de Chalets lagen gaf wel een spectaculair uitzicht op de westwanden van de Aiguille de Bionassay en de Domes de Miage. De beschrijving van de route zelf, die onderweg ook nog de Chalets du Truc aandeed, gaf aan dat de klim in eerste instantie behoorlijk steil was tot aan de eerste Chalets, daarna werd het eenvoudiger. De heenweg werd ingeschat op zo’n twee uur, wat bij Lucia en Kilian voor wat moeilijke blikken zorgde maar aangezien de weersvoorspelling voor vandaag weer meer dan 35 graden aanwees was hoger de berg op een goede optie. Na het ontbijtje werden de tassen ingepakt, de bergschoenen aangesnoerd en zetten we koers naar het startpunt bij La Contamine waar we eerder waren geweest (Lac d’Armancette).

Ternauwernood wisten we nog dezelfde semi-illegale parkeerplek te bemachtigen en begonnen we in de aanstormende hitte aan de inderdaad pittige klim naar boven. Het pad sprak aanvankelijk weinig tot de verbeelding, breed en stoffig met gelukkig wel heel veel schaduw van de naaldbomen langs het pad. Luus en Kilian liepen flink door naar boven en na ongeveer drie kwartier volgde de route een prachtig smal pad door het bos met ver boven ons de verijsde richels van de Dome de Miages. Kort nadat het bospad weer was overgegaan naar een saai breed pad kwamen we aan bij de Chalets du Truc (1750 m), een groene oase met klingelende koebellen en inderdaad prachtig zicht op de Glacier du Miage.

Tot onze lichte verbazing dook de route even verderop het naburige dal in via een enorm steil pad en in een mum van tijd stonden we weer 400 meter lager met voor ons dan wel het geplande doel, de Chalets de Miage. Hoewel het opvallend druk was wisten we wel een tafeltje te bemachtigen in de schaduw maar na een kwartier werd ons medegedeeld dat deze eigenlijk was gereserveerd en dat er verder geen plek was. Enigzins teleurgesteld verlieten we het terras en aten ons eigen meegebrachte stokbrood met kaas en worst aan de oever van de snelstromende Grand Pont die het smeltwater van de Glacier du Miage afvoerde naar het lager gelegen dal.

Voor de terugroute hadden we eigenlijk geen zin om het steile pad terug te nemen naar de Chalets du Truc en we werden erg blij van bewegwijzering die een alternatieve route liet zien waarmee we in iets meer dan een uur weer bij ons startpunt konden komen. Vol goede moed gingen we weer op pad om na drie kwartier het volgende bordje tegen te komen met exact dezelfde tijdsaanduiding: nog steeds ruim een uur tot waar de auto stond. Luus en Kilian lieten zich begrijpelijk neerploffen op het stoffige pad en ook papa en mama stonde wel even te vloeken. Het pad liep vanaf dit pad ook nog eens nadrukkelijk omhoog en het was inmiddels flink warm. Na bijna drie kwartier weer omhoog lopen in de hitte met geregeld pauzeren in de schaduw begon het pad eindelijk te dalen en rond half vier kwamen we gelukkig aan bij de auto. Aangezien de bodem van onze waterflessen al een tijdje terug in zicht was gekomen (bijna drie liter meegenomen), hunkerden we allevier naar ijskoude drankjes. Deze vonden we uiteindelijk bij een boulangerie.

Aangekomen op de camping werd er meteen koers gezet naar het meer waar we voor ons avondeten patatjes bestelden (papa en Kilian met worst en Luus met ham) en renden we het water in. Uiteindelijk bleven we tot bijna tien uur aan het meer waar het eigenlijk nog steeds een drukte van belang was. Vooral Kilian kon geen genoeg krijgen van het zwemmen. Om elf uur ritsten we de tent dicht met morgen wederom een warme dag voor de boeg.