Vandaag was de dag dat er een tweespalt was: alle volwassenen wilden erg graag nog een wat langere en meer uitdagende wandeling maken. Dit idee zorgde bij de jeugd voor flink gefronste wenkbrauwen en het voorstel om dan met z’n tweeen een dagje op de camping te blijven werd met vier handen aangepakt. De voorraden voor deze dag waren al ingeslagen (Tourtel, Doritos, Mikado koekjes en Skittles) en toen papa en mama even na half tien van de camping reden was alleen Kilian al wakker. Luus zou tot na twaalven doorslapen, daarbij geholpen door “onze” oude boom die de warmte van de zon blokkeerde.

Het was inderdaad heerlijk zonnig en papa en mama reden in drie kwartier richting Vacheresse, met als doel de Col de Bise (1915 m). Het startpunt van de route werd wat bemoeilijkt omdat bleek dat er totaal geen mobiel bereik was in en rondom Vacheresse. Aangezien de app Komoot ons in de goede richting moest wijzen bleek dat direct wat problematisch. Met wat kunst en vliegwerk wisten we toch een beginount te vinden bij het Lac de Fontaine.

Vol goede moed begonnen we aan het pad omhoog om na een half uur bij Chalets de Bise aan te komen, het werkelijke begin van de wandeling. Na een aanvankelijk makkelijk begin liep het pad steeds steiler omhoog terwijl we werden vergezeld door koebellen en het gemekker van geiten op lager gelegen hellingen. Na ongeveer anderhalf uur doorzwoegen over een pad dat deel uitmaakt van de GR5 kwamen we aan op Col de Bise. Het uitzicht was werkelijk fantastisch met aan de ene kant in de diepte Lac de Neuteu en verder naar het noorden het Lac Leman. Richting het zuiden was het massief van de Mont Blanc zichtbaar, hoewel de Mont Blanc zelf helaas net in de wolken bleef gehuld.

Aangezien Komoot het vervolg van de route beschreef als een pad over een smalle graat vervolgden we onze weg omhoog naar het oosten om er na bijna een half uur achter te komen dat de route die ons doel was juist westwaarts liep. Met enige tegenzin keerden we om en klommen we de juiste bergwand omhoog. Het pad was hier vrij onduidelijk en deels door planten overgroeid. Kort nadat een heuze Ibex (steenbok) ons pad kruiste, werd het pad zo twijfelachtig dat omkeren de enige optie was.

Op de terugweg vonden we toch nog de juiste route om ook hier na bijna een uur vast te lopen op een pad dat steeds slechter en zelfs gevaarlijker werd. Voor de tweede maal maakten we rechtsomkeert met als enige optie om terug te keren naar de Col de Bise en dezelfde weg af te dalen naar de auto. Ook hier waren vlak voor de beslissing om rechtsomkeert te maken twee steenbokken voorbij gekomen.

Met zeker 1000 geklommen en gedaalde hoogtemeters voelden onze benen als elastiek. Toch waren we ook wel trots dat we als twee vijftigers met een kantoorbaan zo’n onderneming achter de rug hadden.

De auto bracht ons weer naar de camping waar Luus en Kilian spelletjes zaten te spelen. Ze hadden zich prima vermaakt bij de tent en in het zwembad en waren vooral blij dat we terug waren omdat ze honger hadden…

Een snelle salade van ijsbergsla, feta, olijven, rode uit en paprika werd aangevuld met verrassen lekkere patat van de camping. Morgen weer prachig weer, wat we gaan doen weten we nog niet.

Na een avond en nacht met regen, waarbij de wind en de intensiteit van de regen ons weer wat uit de slaap hadden gehouden, bleek de nattigheid bij het opstaan gelukkig verdwenen. We hadden voor onszelf vandaag een tweeluik in gedachten. In de middag naar Vevey, op aanraden van een enthousiaste belg die we hadden gesproken die daar al 20 jaar woonde. Vervolgens in de avonduren een tochtje op de Barque la Savoye, een zeilschip dat ons richting Thonon en Amphion zou voeren voor het Fetes des Quais d’Amphion. Een feest waarbij ook het nodige vuurwerk de lucht in zou gaan. Omdat we daarbij laat terug zouden zijn op de camping begonnen we de dag heel rustig.

Na het ontbijt en nog wat tafeltennis reden we aan het begin van de middag richting de Zwitserse grens om na ruim drie kwartier aan te komen in Vevey. Vevey grenst aan Montreux en biedt hezteflde prachtige uitzicht op het meer. Qua sfeer bleek het toch wel een andere stad, minder toeristisch en veel gemoedelijker. De markt waar de stad bekend om staat liepen we helaas mis vanwege opruimwerkzaamheden na de nationale feestdag gisteren.

Als alternatief liepen we vergezeld door de zon langs de boulevard, kochten wat broodjes en slenterden we langs de winkeltjes. Rond half vijf was het tijd om weer tentwaarts te gaan.

Na een snelle maar lekkere pizza van de Kiosque a Pizza in Lugrin, reden we aan het begin van de vond naar Evian-les Bains waar we moeiteloos een plek vonden voor de auto. Om onze voorpret voor de zeiltocht even te voeden, liepen we even langs het schip om het te bewonderen. Wat opviel was dat er behoorlijk wat golfslag was op het meer ondanks dat het niet echt hard leek te waaien.

De golfslag bleek helaas een voorbode voor slecht nieuws. Nadat we nog wat ronddwaalden door Evians en bij een kroeg met goede jaren 80 muziek nog wat dronken, werden we gebeld. De zeiltocht ging helaas niet door vanwege te veel wind. Dat was flink balen, alleen Lucia was stiekem wat opgelucht omdat ze het toch wat spannend had gevonden.

Wat sip reden we terug naar de camping waar we na een paar potjes Uno Flip in onze bedden kropen. Morgen gaan papa en mama voor een wat langere wandeling, de jeugd blijft op de camping voor een dagje relaxen.

Elke vakantie dient zich wel een dag aan dat het rommelen aan en rond de tent heel aanlokkelijk lijkt. Vandaag was zo’n dag. Het weer was prima, de nacht was prima geweest en de croissanten en Nesquick ” cornflakes” smaakten ook prima. Papa en Kilian kozen er voor om na het ontbijt een duik te nemen in het zwembad en zonder Lucia, die nu eens echt kon uitslapen, reden we daarna na de supermarkt voor de boodschappen en een boulanger voor taartjes. Kilian had zijn klassenindeling voor het komende jaar gekregen en hij bleek bij al zijn vrienden te zijn ingedeeld. Iets waar hij het afgelopen jaar had voor had gewerkt. Dat vroeg natuurlijk om taart!

De tweede helft van de middag brachten we door aan de rand van het Lac Leman waar het water toch een stuk kouder leek te zijn dan eerder deze week. Toch waagden de meesten van ons zich aan een duik. Het avondeten bestond uit een recept van mama, pastasalade met tonijn. Na nog wat badmintonnen, jeu de boules en Uno Flip, werden we nog getrakteerd op het 1 augustus vuurwerk aan de Zwitserse kant van het meer.

Aan de oostelijke oever van het Lac Leman ligt de stad Montreux. Net zo mondaine en sjiek als de andere Zwitserse steden aan het meer, bekend van het jaarlijkse filmfestival, van het feit dat de groep Queen daar meerdere albums heeft opgenomen en de leadzanger Freddy Mercury daar het laatste jaar van zijn leven heeft doorgebracht. Zeker vanwege deze link met de muziek uit de jaren tachtig en was het een plek waar we deze vakantie absoluut langs wilden gaan.

Na een uiternate rustige ochtend in de zon vertrokken we pas rond één uur in oostelijke richting. Na een rit van drie kwartier vonden we heel eenvoudig een plek in een van de parkeergarages die ook nog eens heel ruim bleek opgezet. Heel bijzonder aangezien vrijwel alle parkeergarages die we in Frankrijk hebben meegemaakt claustrofobisch krap zijn ingericht.

Door de steile straatjes, het is goed te merken dat Montreux tegen een berghelling is opgebouwd, liepen we richting de boulevard. Met een prachtig uitzicht richting Saint Gingolph en Lausanne slenterden we naar het beroemde beeld van Freddy Mercury dat daar in 1996, vijf jaar na zijn dood, is neergezet. De aandacht voor het standbeeld was enorm met een constante stroom van mensen die er een foto van wilden nemen. Ook Luus en Kilian wilden natuurlijk op de foto.

De boulevard van Montreux is niet alleen heel schaduwrijk door de vele bomen maar bestaat voor een groot deel ook uit een markt en veel food trucks. Om de magen te vullen rond lunchtijd werden er hamburgers en patat gekocht en voor papa en mama een thais gerecht. Aan een picknicktafel in de schaduw werd dit opgegeten in de gezellige drukte.

Na de lunch vervolgden we onze weg langs een aantal kledingwinkels voor Kilian en daar vond hij zowaar nog een korte broek die hem beviel.

De geest van Freddie Mercury is niet alleen aanwezig in de vorm van een standbeeld. Ook staat het penthouse waar hij het laatste jaar van zijn leven heeft gewoon te boek als een bezienswaardigheid, hoewel op de plek zelf er weinig ruchtbaarheid aan wordt gegeven. We liepen er desondanks even langs en besloten toen om als afsluiting van de dag, Lucia had aangegeven zich niet lekker te voelen, naar de Queen Experience te lopen.

De Queen Experience is een klein museum-achtige ervaring die is opgebouwd in het grootste casino van de stad. Dit deel van het casino was voorheen de Mountain Studio, de studio die Queen tussen 1979 en 1993 in bezit had en waar vele nummers en albums zijn opgenomen. De entree was gratis en het bleek erg leuk opgezet met wat originele handgeschreven songteksten, opvallende outfits en als hoogtepunt een replica van de mengtafel van de studio. Als bezoeker kon je daar zelf voor een deel de mengtafel bedienen om zo een van de nummers van Queen aan te kunnen passen.

De terugtocht naar Vieille Eglise liep langs de supermarkt waar we de ingredienten voor Caprese op te kop tikten. De avond was voor uitgebreid badmintonnen waarbij onze verlichte shuttle meerdere keren werd aangevallen door vleermuizen die over de camping scheerden. Morgen weer mooi weer als het goed is, waarschijnlijk even een complete rustdag.

Na een heerlijk rustige nacht waarbij we dankzij de perfecte weersverwachting al onze spullen rustig buiten konden laten staan, ritsten we de tent open in een met zon overgoten camping. Het was zelfs zulk prima weer dat de was die mama ’s avonds had opgehangen in de ochtend al droog was. Met zulk weer was het natuurlijk zaak om de mislukte wandeling van gisteren goed te maken. Na even zoeken kwamen we uit bij een wandeling die een waterval met een rondje rond een meer combineerde, een ideale combi! Het startpunt was het dorpje Ardent, helaas wel weer op ruim een uur rijden.

De rit voerde voor een groot deel door een 25 kilometer lange kloof met de naam Val d’Abondance (vallei van de overvloed) en deze deed zijn naam eer aan. De steile rotswanden, overvloedig groen en wilde rivier de Dranse d’Abondance maakten dat we de lengte van de autorit een beetje vergaten. Na inderdaad meer dan een uur reden we de grote parkeerplaats bij Ardent op waar het een komen en gaan was van wandelaars en vooral mountainbikers. Deze bleken een gondel omhoog te kunnen nemen om vervolgens weer de berg af te kunnen razen. Wij kozen voor de wandeloptie en liepen de gondel voorbij het bos in. Het brede pad voerde langs de Cascade d’Ardent, een behoorlijk grote waterval die zich in een lager gelegen riviertje stortte richting het verderop gelegen Lac de Montriond.

Het pad dat ons naar dit meer leidde was weinig (in)spannend en na ruim een half uur kwamen kwamen we er aan. Het meer deed ons erg denken aan Lac de Passy, ongeveer even groot, veel recreatie en een pad rond het meer waar veel hardlopers actief waren.

Luus greep meteen het moment aan om er even een hardlooptraining van te maken en bij haar terugkomst zochten we een bankje aan de oever voor de lunch. Voor de terugtocht kozen we voor een hoger gelegen pad door het bos en waagden Lucia en papa zich nog even aan wat klimcapriolen op een rots naast het pad.

De terugtocht verliep probleemloos en bij “onze” Intermarche kochten we de ingredienten voor een pasta Passy. Na wat jeu de boules en badminton werden papa en mama nog uitgenodigd om een biertje te komen drinken door de Warmehuizenaren die vlakbij staan. Pas na twaalven doken we onze bedden in. Morgen weer prachtig weer, we gaan waarschijnlijk richting Montreux.

Het verschil tussen wakker worden met regen op de tent of de eerste zonnestralen van de dag is enorm. We waren vandaag oprecht gelukkig met de tweede optie na meer dan een etmaal regen. Onder een compleet blauwe hemel aten we onze croissantjes en namen we afscheid van onze buren die ons nog verrassten met eclairs van een lokale bakker.

Rond een uur of twaalf reden we richting de Zwitserse grens voor een wandeling vanuit Miex. Het betrof een wandeling naar en rond het Lac de Tanay die we maanden eerder thuis al hadden gevonde via Komoot. Het is ook voor het eerst dat we deze app meer gebruiken dan de “oldhashioned” papieren wandelkaarten. Het beloofde een rit te zijn van bijna drie kwartier maar na een half uur, toen de weg echt de bergen in slingerde werden we tegengehouden door een wat verveeld kijkende Zwitser die ons mededeelde dat de weg naar het beginpunt was afgesloten vanwege grote drukte…

Flink balend (papa en mama wat meer dan Luus en Kilian) maakten we rechtsomkeert. Een snel alternatief was gevonden in een bezoek aan Evian les Bains, wel met de afspraak dat er daarna dan twee wandeldagen zouden komen. Ondanks de drukte, het is goed te merken dat de Franse zomervakanties ook zijn begonnen, vonden we probleemloos een parkeerplek bij het Office du Tourisme en liepen we zo het centrum van Evian in.

Het was eigenlijk een verrassend leuke stad in vergelijking met bijvoorbeeld Lausanne, waar alles groots en duur is. Veel kleine winkeltjes en genoeg te zien, hoewel Kilian en papa het er over eens waren dat er veel te weinig winkels zijn die mannen aanspreken. Lucia wist erg goed te slagen met nog wat cadeautjes voor vrienden/vriendinnen en een mooie ring voor haarzelf. Papa en mama scoorden nog een magneet voor het fotobord thuis.

Een van attracties van Evian is een gratis funiculaire vanaf de boulevard naar het hoogste deel van de stad. Bij toeval kwamen we terecht bij een tussenstationnetje waar we probleemloos konden opstappen. Later bleek dat vooral de opstaplek aan de boulevard enorm druk was met een lange wachtrij, mazzel dus. Het ritje naar beneden en helemaal weer naar boven duurde een minuut of twintig en vanaf het hoogste stattion volgden we de borden die verwezen naar een uitzichtpunt over het meer.

Het was best even wandelen in de warme zon en de meningen over het uiteindelijke uitzicht waren wat verdeeld.Vooral Kilian mopperde dat het zowel heen als terug een warne lijdensweg was geweest voor een minimaal uizticht, heel spectaculair was het inderdaad niet.

Uiteindelijk namen we de funiculaire weer naar beneden en reden we naar het naburige Thonon om boodschappen te doen in de Carrefour en Kilian scoorde nog wat kleding in de Sport 2000. Terug op de camping werd de barbecue opgestart voor lekkere kipspiesjes en worstjes, Lucia hield het bij Sushi. De hardloopplannen van Lucia en papa werden met bijna 20.000 stappen achter de rug voor vandaag even in de ijskast gezet. Met wat tafeltennis, jeu de boules en badminton (met lichtgevende shuttles) werd de dag afgesloten.

De regen die gisteren aan het begin van de avond was begonnen kletterde de hele nacht vrolijk door. Bij vlagen zo hard dat we er wakker van werden en ons afvroegen of de de tent, de partytent en het klein tentje van Luus het nog aankonden. Dat bleek ’s ochtends gelukkig nog het geval al viel de regen toen ook nog gestaag naar beneden. Een beetje sip werden de croissantjes met koffie en chocopops voor Luus en Kilian naar binnen gewerkt, terwijl we plannen maakten voor de dag die er ook nat uit zag. Goed gebruik tijdens de vakanties met de Booghjes was de regel dat als het regende, net zolang gaan rijden tot de regen stopt en dat leek ons ook nu een goed plan. Nadeel was wel dat we er ongeveer anderhalf uur voor moesten rijden maar dat hadden we er graag voor over. Het doel waar we unaniem voor hadden gekozen was een oude bekende: Annecy.

Tijdens de rit naar het zuidwesten zagen we de bewolking inderdaad dunner worden en werd het droog. Bij Annecy aangekomen werden we alsnog getrakteerd op een regenbui maar dat bleek van korte duur. Na geparkeerd te hebben op een bekende parkeerplaats langs het meer (degene met de vreselijk trage en onduidelijke parkeerautomaten die alleen met muntjes lijken te werken) liepen we richting de oude stad.

Alle voorgaande keren, we hadden uitgerekend dat we er al vijf keer eerder waren geweest, was het hoogzomers geweest en liepen we door de stad op zoek naar een beetje schaduw. Door het wat mindere weer was het deze keer beter vertoeven en bovendien leek het ook iets rustiger, al bleef het oude centrum gevuld met een gestage stroom aan toeristen.

Omdat het inmiddels lunchtijd was streken we neer op het terras van creperie Le Bolee waar we precie het laatste tafeltje toegewezen kregen. De galette complet (Lucia), galette vegetariene (papa en mama) en crepes beure sucre (Kilian) waren heerlijk en werden weggespoeld met cidre doux.

De rest van de middag slenterden we door de smalle oude straatjes en ontdekten we na al die jaren ook de winkelstraten even buiten het centrum, die een stuk minder op toersten waren gericht. De zoektocht naar kleding voor Kilian bleek een lastige, Lucia had wat meer succes met cadeautjes voor het thuisfront. Rond een uur of half zes liepen we weer langzaam richting de auto voor de anderhalf uur durende rit naar de camping die bij aankomst gelukkig opgedroogd bleek te zijn.

Het avondeten hielden we simpel met wat brood, wraps en noodles en wat bijkletsen met onze Nederlandse campingburen die morgen helaas vertrekken. De rest van de week lijkt het weer prachtig te zijn, morgen gaan we weer de bergen in.

Tijdens het ontbijt kwamen we vandaag tot twee conclusies: de camping waar we staan is eigenlijk prima. Wel erg vol en veel schuin aflopende plekken maar heerlijk rustig, een klein maar prima zwembad, elke dag verse broodjes, altijd warme douches, schoon sanitair en over het algemeen erg aardige medekampeerders. De tweede conclusie was dat het weer de afgelopen week wisselvallig was voorspeld maar in de praktijk was het heerlijk. Af en toe een buitje maar altijd tussen de 20 en 25 graden en de nattigheid diende zich vooral aan het einde van de dag aan.

Voor het hoogseizoen is de omgeving hier ook niet erg druk. Bij het begin van wandelingen is er altijd genoeg ruimte om te parkeren, en ook de winkels en restaurants zijn niet overlopen. Wel missen we stiekem een beetje het echte hooggebergte met zijn verijsde toppen en smalle bergpaadjes. Het ontdekken van nieuwe dingen bevalt wel weer heeel goed. Al met al weinig reden tot klagen na (bijna) de eerste week.

Ook voor vandaag was de weersverwachting niet fantastisch, Ondanks dat zaten we weer prinsheerlijk te ontbijten in de ochtendzon. Na nog wat rommelen rond de tent en wat tafeltennis reden we rond elf uur naar de Intermarche voor de zondagse boodschappen. Of het aan de regio ligt weten we niet maar het lijkt er wel op dat steeds meer Franse supermarkten op zondag open zijn. Terug op de camping was het nog steeds heerlijk weer en papa en Kilian doken het zwembad in terwijl de dames zich waagden aan een potje badminton met de nieuwe rackets.

Na de lunch gingen we op pad naar de oorsprong van de naam van de camping: Vieille Eglise. Het dorpje waar de camping deel van uitmaakt heeft dezelfde naam en dit is te herleiden naar het kerkje uit de 9e eeuw. Met de auto geparkeerd bij de supermarkt liepen we het dorpje in en kwamen al vrij snel aan bij het kerkje dat helaas dicht was. In alle eerlijkheid was het van buiten geen schoonheid, het stucwerk van de toren was deels afgebladderd en het had er alle schijn van dat vooral het onderste deel authentiek was.

De rest van de middag brachten we door aan de rand van het meer met nog steeds heerlijk weer. Boven Zwitserland en Lausanne waren wel de nodige regenbuien zichtbaar maar bij ons bleef het droog.

Dat veranderde pas bij terugkomst op de camping waar dan toch de eerste onweersbui boven de camping losbarstte. We trokken ons terug in de partytent waar we ons potje kookten: pasta carbonara met een lekkere salade.

Mama had het al voorspeld: zaterdag is wisseldag voor veel van de huisjes op de camping en dat zou al vroeg voor een hoop rumoer gaan zorgen. Onze directe buren waren nog voor zeven uur inderdaad fanatiek hun boeltje aan het pakken. Omdat we er zelf best laat in lagen gisteren en er meerdere nachtelijke toiletbezoeken waren geweest, stonden we niet heel uitgeslapen op. Het was gelukkig wel droog en de ochtend brachten we door met koffie drinken en wat badmintonnen. Pas tegen twaalven reden we weg van de camping.

Ons doel was een relatief korte rondwandeling rond Mont Benand (1245), een rotsmassief in de buurt van Bernex. Hoewel het weer twijfelachtig was hadden we inmiddels wel geleerd om ons niet te laten leiden door de uitspraken van de Franse Meteo. Met de rugzak ingepakt en een schuin oog naar de soms donkere wolken parkeerden we na twintig minuten rijden onze auto.

De wandeling begon op vrij brede wegen die al wel behoorlijk omhoog gingen. Al snel ging dit over naar een wat smaller pad door groene bergweides.

Aan de ene kant hadden we zicht op het Lac Leman met daarachter de bergen van de Jura, aan de andere kant de best grillige toppen van Mont Benand. Na iets meer dan een half uur kwamen we bij de Croix du Mont Benand waar we even pauzeerden voor de lunch.

Met gevulde magen leidde het pad ons verder door een dichtbegroeid tdfef;=bos om uiteindelijk aan te komen in het gehucht Benand. Vanaf daar slingerde de weg zich verder omhoog en werden we plotseling vergezeld door een serieuze regenbui waardoor we toch maar even een schuilplek zochten onder een enorme denneboom. De bui was gelukkig van korte duur en toen we de beschutting van de boom verlieten, bleek de lucht open te trekken. Na anderhalf uur kwamen we weer aan bij ons beginpunt.

Het restant van de middag gebruikten we om een luchtbed te regelen voor Luus. Het matje waar ze tot nu toe alle vakanties op had gelegen bleek toch wat te dun. Mama ging nog even op zoek naar een nieuwe zwemoutfit. Daarna verdwaalden we nog even in de naburige Carrefour. Het eten bestond uit prima pizza’s van Le Kiosque a Pizza’s, een keten van kleine afhaalpunten, vaak in de buurt van grote supermakten. De pizza’s bleken heerlijk. Luus was niet helemaal lekker en trok zich na het eten als snel terug op haar nieuwe luchtbed. Papa en Kilian hadden ook zin om op tijd naar bed te gaan. Mama deed nog even de afwas en nam de tijd voor een kletspraatje met een stel uit Warmenhuizen dat vlakbij bleek te staan.

De dag was gisteren geeindigd met zware regenbuien die de onbetrouwbaarheid van de Franse meteo-app weer eens lieten zien. Het in slaap vallen was pas gelukt toen het geroffel op het tentdak wat was verstomd en de rest van de nacht was gelukkig prima geweest. Als vrij snel na het wakker worden ontdekte Kilian een tweetal enorme insecten die zich tussen de binnen- en buitentent hadden genesteld. De grootste van de twee was meer dan 10 cm groot. Een snelle Google-zoektocht gaf aan dat het hier om boktorren ging. Het tweetal riep gemengde gevoelens op (ontzag en totale afschuw) en we besloten ze maar even te laten zitten.

Het ontbijtje was gelukkig in de warme zon die de camping weer liet opdrogen. Aangezien we al twee actieve dagen achter de rug hadden hadden we voor vandaag eigenlijk weinig gepland. In ieder geval rustig de dag beginnen, boodschappen doen en het strandje bezoeken aan de rand van het meer. Daarnaast had Lucia vanuit haar opleiding een doel meegekregen: aan het begin van het schooljaar een 10 kilometer hardlopen met ongeveer 6 minuten per kilometer. Papa was gevraagd om een beetje mee te doen met de trainingen en de eerste moest vandaag plaatsvinden.

Na het ontbijt werd de Intermarche bezocht en nadat de boodschappen bij de tent waren opgeborgen zetten we koers naar de Decathlon on Thonon-les-Bains. Tot onze grote schrik waren we er achtergekomen dat we de badmintonrackets thuis hadden gelaten. Een vakantie zonder badminton was ondenkbaar. Voor papa was het meteen een mogelijkheid om nog een shirt en short te kopen voor het hardlopen.

Met de Decathlon buit in de kofferbak reden we weer richting camping. Het volgende doel was het Parc de la Gryere, een park met kiezelstrand voor een plons in het meer. Zwembroeken aan en lunch ingepakt, een half uur later lagen we dan toch echt in het lekker koude water van het meer. Aan de overkant de gebouwen van Lausanne waar we gisteren nog rond hadden gelopen.

In verband met de hardloopplannen was vroeg eten handig en mama had de caprese dan ook op tijd op tafel gezet. Tijdens het eten naderde een behoorlijke onweersbui en de Franse meteo voorspelde (bijna) hel en verdoemenis. Zoals zo vaak viel het enorm mee. Nadat we de boktorren met vereende krachten toch maar uit de tent hadden gebonjoured konden papa en Lucia nog prima hardlopen langs het meer in de langzaam ondergaande zon.

Ook morgen is de weersverwachting wat onzeker. Hopelijk kunnen we toch weer een wandeling maken.