door ·Geen reacties

Het had vannacht behoorlijk doorgeregend en de nacht was door het gekletter op het tentdoek toch wat onrustig geweest. Rond negen uur werd het gekukkig toch droog en onder de nadruppelende bomen konden konden we toch buiten te ontbijten. Deze keer met broodjes van de camping en deze bleken uitermate teleurstellend, Frankrijk onwaardig zelfs. We werden wel gesterkt in onze keuze om elke ochtend naar onze bakker in Lepin-le-Lac te rijden.

Door de slechte nacht deden we het rustig aan met opstarten. Wel hadden we de deadline van half een, de tijd waarop de supermarkten op zondag de deuren sluiten. Dat haalden we gelukkig ruimschoots en na een lunch op de camping trokken we zowaar onze wandelschoenen aan voor een bescheiden wandeling op een half uur rijden. De wandeling, Le Bélvèdere de la Drayére, zou volgens de beschrijving mooi zicht geven op het volledige Aiguebelette meer en het startpunt bevond zich op de route naarde Col de l’Epine waar we eergisteren naar toe waren gereden.

Na een klein half uur rijden vonden we het beginpunt met maar een viertal parkeerplekken, gelukkig nog niet allemaal bezet. Het pad liep onder de bomen zigzaggend naar beneden en liep langs twee viewpoints, het Reposoire viewpoint lag halverwege de route om aan het verste punt uit te komen bij het Drayére viewpoint. Vooral deze laatste gaf zoals beloofd een weids uitzicht op Aiguebelette. Aanvankelijk met nog wat bewolking maar al snel brak de zon door waardoor het azuurblauwe water goed tot z’n recht kwam.

Terug bij de auto besloten we om meteen door te rijden naar de jaarlijkse dorpsmarkt in Dullin, een klein dorpje ten westen van het meer. In Dullin aangekomen zag het er allemaal leuk en echt Frans uit. Waar het de heren, vooral Kilian niet echt kon bekoren doken de dames enthousiast op alle kraampjes met sieraden, tassen, thee, lokale honing en aardewerk. Het bezoek werd afgesloten met wat crepes met suiker (Kilian), honing (mama) en Nutelle (Lucia). Papa liet zich verrassen door een best lekkere Taco.

In de avond werden bij de tent nog wat hotdogs gegeten en werd papa eindelijk door Lucia verslagen met Uno. We doken op tijd ons bed in want de wekker gaat morgen vroeg: we gaan Gwen en Roy ophalen van het vliegveld in Lyon!

door ·Geen reacties

Aan de oostkant van het Lac d’Aguebelette bevindt zich een langestrekte bergkam die een natuurlijke barriere vormt tussen de vallei van Chambery en het meer: de Montagne de L’Epine. Vanaf onze camping hebben we mooi zicht op deze grotendeels met bomen bedekte rotswand. Met onze voorliefde voor alles wat met bergen te maken heeft trok dit vanaf het eerste moment natuurlijk onze aandacht. Zeker ook omdat er vanaf de top een prachtig uitzicht moet zijn op het gehele meer. Het meest ideaal is om dit wandelend te doen maar de afgelopen week was eigenlijk te warm voor langere wandelingen bergop. De vooruitzichten laten zien dat het alleen maar warmer gaat worden dus besloten we met de auto bergop te gaan…

De zon scheen weer uitbundig hoewel er wel wat voorichtige wolken waren te zien, een voorbode voor het wat mindere weer het komende weekend. De ochtend werd gebruikt om rustig op te starten, wat koffie drinken, zwemmen, schrijven en badmintonnen (mama en Kilian een nieuw record van 144!). Na de lunch reden we via Novalaise en een hoop haarspeldbochten naar de Col de L’Epine op net geen 1000 meter hoogte. Het uitkijkpunt bevond zich aan de kant van Chambery en gaf een prachtig uitzicht op de stad zelf en het Lac du Bourget. Op de terugweg stopten we ook nog bij een plek die uitzicht gaf op “ons” meer, hoewel we niet het volledige meer te zien kregen.

Op de terugweg werd kort het kleine Novalaise centrum van Novalaise bekeken terwijl de eerste regenbuien zich aankondigden. De Hyper-U zorgde weer voor de boodschappen, dit keer geen ingredienten voor het avondeten omdat we ons avondeten hadden gepland in combinatie met een Pink Floyd cover band in het Relais des Aigles, een restaurant gelegen op drie kwartier rijden en te bereiken via ontelbare haarspelbochten.

Rond vijf uur reden we richting Le Bourget du Lac en draaiden en keerden we ons een weg naar boven. Blij dat we er eindelijk waren, kozen we voor een tafel binnen omdat het buiten door de hoogte 16 graden was… Op de vraag waar de band straks zou gaan spelen deelde de ober onverstoorbaar mee dat het concert vanwege het weer was gecancelled… Nadat de teleurstelling was verwerkt besloten we om dan toch maar wat te gaan eten en kozen voor de specialiteit: de Brasero Party a 25,- per persoon. De party bleek te bestaan uit een werkelijk gloeiend hete mini-grill die in het midden van de tafel werd geplaatst.

De ingredienten die gegrild moesten worden, werden opgediend op een groot bord waarbij de patat gebroederlijk naast en tegen het rauwe vlees lag. Na een waarschuwing naar Luus en Kilian om de met vleessap doordrenkte patat vooral niet te eten begonnen we met het grillen van het vlees en dat bleek door de hoge temperatuur hard werken. Het deel dat we niet-verkoold van de grill wisten te redden was wel heel lekker, dat dan wel.

De terugweg ging bergaf een stuk makkelijker en terug op de camping zette papa zijn Uno zegereeks voort met een vijfde zege op rij. Vannacht en morgen wat wisselvallig, wel gaan we proberen om een wandeling te maken.

door ·Geen reacties

Hoewel de thermometer het niet direct liet zien, voelde het vandaag erg warm. Het was nog steeds rond de 30 graden maar het gebeurde regelmatig dat .zonder inspanning de zweetdruppels naar beneden liepen. Het zorgde er ook wel een beetje voor dat we wat besluiteloos waren. Natuurlijk was er het gebruikelijke door Kilian en papa verzorgde ontbijt in de zon, gevolgd door een zwemsessie voor de heren in het gezelschap.

Voor de middagsessie was er deze keer geen inspiratie. De lunch bij de tent was zo warm dat de tarp zelfs tevoorschijn werd gehaald om een beetje schaduw te creeren. De laatste keer dat deze was opgezet was 11 jaar geleden in Raggal maar we waren blij dat we hem toch hadden meegenomen.

Om toch nog een uitstapje te hebben, kwam mama met het idee om rond het meer te rijden en te stoppen bij een viertal korte wandelingen die op de kaart stonden aangegeven met daarbij de hoop dat we daaarbij in de schaduw van de bomen zouden blijven. Dee eerste wandeling lag aan de oostkust ook wel “de wilde kant” van het meer genoemd waar ook niet mag worden gezwommen. Dit bleek een stoffig en onbeschut pad langs de weg te zijn en hier werden we weining enthousiast van. Stop nummer twee bleek alleen een ontzettend druk boothuis te zijn zonder echte wandeling. Stop nummer drie bij Le Sougey was gelukkig wel een schot in de roos. Een kort maar mooi pad liep naar de eglise de Sant-Alban-de-Montbel, gelegen op een uitzichtpunt waarbij we zicht hadden op de eilandjes in het meer en het strandje bij de camping. De vierde en laatste wandeling eindigde in goede voornemens omdat het beginpunt niet stond aangegeven.

Enigzins ontmoedigd werden er boodschappen gedaan in Pont-de-Beauvoisin en terug op de camping was het tijd voor een verkoelende duik. Het avondeten bestond uit pasta carbonara met een salade. Mama was onverslaanbaar met tafeltennis en papa won tot grote frustratie van Kilian voor de vierde keer het potje Uno. Morgen voor het eerst wat regen wat eigenlijk helemaal niet zo vervelend is.

door ·Geen reacties

Het verveelt nog niet, wakker worden met een uitbunidg zonnetje aan de hemel. De voorspellingen voor de komende tijd zijn bovendien prima, met komende zaterdag en zondag een dipje met wat regen. Vanochtend was daar nog niets van te merken en na de croissantjes gingen papa en Kilian voor een duik in een nog rustig meer. Om de voorraden aan te vullen reden we daarna naar de Hyper-U voor de ingredienten voor mama’s tonijnsalade.

Na een lunch bij de tent sprongen we in de auto en reden naar La Bridoire ten zuidwesten van Aiguebelette. Volgens de gidsjes zou er in La Bridoire een wandeling zijn naar een tweetal watervallen. Volgens meerdere reviews zouden goede wandelschoenen noodzakelijk zijn omdat het begin erg steil is. Dat klonk ons als muziek in de oren en met onze goede wandlschoenen aan parkeerden we de auto bij de kerk om er achter te komen dat de watervallen op 200 meter lopen lagen. Het steile begin bestond uit een keurige stenen trap die overging in een kort bospad. De waterval, Cascades du Grenand, was gelukkig wel erg mooi en bevond zich in een smalle en hoge kloof. Het ijskoude water verzamelde zich in een bekken dat er erg uidnodigend uitzag om een duik in te nemen. Ondanks de aanwezigheid van mensen in zwemkleding voelde niemand zich geroepen, de temparatuur van het water was daaar waarschijnlijk de oorzaak van…

Na wat foto’s en wat voeten in het water daalden we weer af naar de kerk, waar een bordje ons de route wees naar het onderste en tweede deel van de waterval. Ook dit bleek een mooie plek hoewel het niet zo idyllisch was als het hoger gelegen deel. Na wat geklouter op de rotsen naast de waterval was het tijd voor een bezoekje aan de kerk waar de “wandelingen” waren begonnen. De deuren van de Eglise de la Bridoire waren gisteren gesloten toen we er voor stonden maar nu konden we naar binnen. Het was zeker de moeite waard met erg mooie glas in lood ramen en vooral ook het geboogde en met sterren beschilderde plafond.

Terug op de campimg namen Kilian, mama en papa nog een verkoelende duik in het meer om daarna de pasta-tonijnsalade klaar te maken. Na het eten was het tijd voor tafeltennis, jeu de boules en een potje Uno No Mercy (3e overwinning op rij voor papa).

door ·Geen reacties

Kilian lag vanochtend nog te slapen als een spreekwoordelijke os en dus nam mama de honeurs waar om met papa de broodjes te halen. Bij de boulanger aangekomen ontstond een ware klucht toen de klant voor ons om vier taartjes vroeg. De paniek bij de dame achter de balie sloeg flink toe, wat resulteerde in een minutenlang zoeken naar een doos om ze in te doen. Ondertussen was de rij achter ons al flink aangegroeid maar niemand leek er iets om te geven. Een fenomeen dat we ook in de supermarkten zien: Fransen nemen echt de tijd om af te rekenen en nog een praatje te maken. Bij de gemiddelde Nederlander komt de stoom intussen uit de oren maar de meer ontspannen Franse manier lijkt wel de juiste…

De broodjes in de ochtendzon waren weer heerlijk en ondertussen werden plannen gemaakt om de Tour de France eens een bezoek te brengen. De etappe vandaag start in de stad waar we gisteren nog waren, Chambery, en gaat dan zuidoostwaarts. Het dorp/stadje Pont de Beauvoisin waar we recent bij de Hyper-U boodschappen hadden gedaan was ook onderdeel van de route vandaag. Met een geschatte doorkomsttijd van half vier konden we rustig aan doen en papa en Kilian doken het meer in om Kilian’s nieuwe snorkelset eens te proberen. Ook Lucia kwam er even later bij om de temperatuur van het water te proberen (nog steeds heerlijk!). Na een relatief vroege lunch stapten we even na twee uur de auto in.

In Pont de Beauvoisin aangekomen was het wel even zoeken maar al snel reden we tegen een afzetting aan, het parcours kon niet ver weg zijn. SNel de auto geparkeerd en in het kielzog van een aantal nonnen die ook de renners gingen aanmoedigen, liepen we nog een kleine kilometer tot we grote groepen mensen langs de weg zagen staan. Heel strategisch namen we onze positie in vlak na een rotonde, nog wel in de schaduw want de zon brandde ongenadig hard.

Gedurende drie kwartier zagen we af en toe auto’s van de verschillende ploegen langskomen en kochten we voor Lucia en Kilian wat Tour de France merch bij de langsrijdende boutique. Toen was het toch echt zo ver, onder het geluid van rondcirkelende helikopters, langsrijdende gendarmes en toeterende tour-auto’s kwam de kopgroep langsgesjeesd. Kort daarchter een tweede groep en daarna het voltallige peloton. Alles speelde zich af in een aantal minuten maar we vonden het allemaal fantastisch. Terwijl we nog een aantal verre achterblijvers aanmoedigden liepen we weer naar de auto.

Elk jaar staan we tijdens onze vakantie ook even stil bij de sterfdag van oma Hanny door een kaarsje te brenden, zo ook dit jaar. Mama had in Pont de Beauvoisin een kappelletje gezien en met enig zoekwerk vonden we deze inderdaad. Helaas gesloten en ook de eerstvolgende kerk in Brodoire bleek hermetisch gesloten. De Eglise Saint-Andre in Aiguebelette-le-Lac was gelukkig wel open maar had geen mogelijkheid om kaarsjes te branden. Als alternatief waren met met z’n vieren een momentje stil in een verder koele, lege en in al z’n soberheid mooie kerk.

Bij de Hyper-U werden weer de boodschappen gedaan voor het avondeten: pasta Passy met een uitgebreide salade. In de avond was het tijd voor videobellen met de Booghjes en een potje Uno No Mercy. Morgen alweer prima weer voorspeld en we gaan een waterval hier in de omgeving een bezoekje brengen.

door ·Geen reacties

De broodjesservice werd vanochtend weer verzorgd door papa en Kilian die rond een uur of negen naar l’Epi d’Or reden, De dame achter debalie herkende ons al en pakte meteen de grote formaat zak voor de croissants en pain chocolat. In de ochtendzon namen we ruim de tijd voor een rustig ontbijt met onze eigen gebrouwen pruttelkoffie. Het is nog steeds heerlijk rustig weer, overdag net onder de 30 graden met gelukkig lagere temperaturen in de avond, nacht en ochtend. Gisteravond was het zelfs wat fris geweest en hadden we truien zelfs tevoorschijn moeten halen en ook vanochtend was het met 16 graden heerlijk afgekoeld.

Nadat ook Luus had ontbeten en startklaar was reden we rond het middaguur naar Chambery, de stad ten noordoosten van l’Aiguebelette en de hoofdstad van het departement Savoie. Met bijna 60.000 inwoners nog een stuk kleiner dan bijvoorbeeld Alkmaar maar als we de verhalen mochten geloven zeker de moeite waard. De meeste parkeergarages hadden horrorrecensies over extreem krappe parkeerplekken, iets dat we inderdaad gewend zijn de Franse steden. De alternatieve keuze was daarom gevallen op het parkeerterrein bij de universiteit en dat bleek een schot in de roos. Met een gratis plek in de schaduw was het een klein kwartier lopen naar het oude centrum.

In letterlijk het eerste smalle straatje liepen we op een verder vol terras tegen een uitnodigend lege tafel aan bij creperie Le Petit Phare. Het was inderdaad lunchtijd en een echte crepe kan geen van ons weerstaan. Kilian ging voor de crepe sucre met een bol aardbeienijs, mama koos voor de galette met zalm en papa en Lucia kozen vrijwel meteen voor de variant met kaas, ham en ei. Dat alles vergezeld door een lokale Cidre Doux die erg in de smaak viel.

Met goed gevulde magen trokken we verder het oude centrum in, dat inderdaad erg mooi was. Veelkleurige oude gebouwen, smalle straatjes die met elkaar in verbinding stonden door nog smallere steegjes en leuke winkels. Lucia had een stop gepland bij een winkel voor de aanschaf van een andere neuspiercing, Kilian had succes met een mooie polo van Lacoste en bij de FNAC scoorden we nog een de “No Mercy” variant van Uno die we vanavond ongetwijfeld gaan uitproberen.

Daarnaast werd de Cathédrale Saint-François-de-Sales de Chambéry bewonderd waar net het orgel werd bespeeld en liepen we langs de olifantenfontein (Fontaine des Éléphants). Een enorme fontein die bestaat uit vier olifanten en die niets van doen heeft met de beroemde Hannibal die met zijn olifanten over de Alpen trok. De stad vertoonde verder al veel kenmerken van de Tour de France die morgen vanuit Chambery gaat starten.

Na een mislukt bezoek aan een niet meer bestaande winkel met voetbalshirts deden we snel inkopen voor het avondeten bij de lokale Leclerc en reden we in een half uur weer tentwaarts. Na een biertje in de namiddagzon maakte mama een heerlijke salade die met brood soldaat werd gemaakt. Tot een uur of tien werden er wat spelletjes gedaan, toen werd het op de camping al stil. Elf uur ging het lampje in de tent uit.

door ·Geen reacties

Afgezien van een huilende baby in he holst van de nacht was het voor bijna iedereen een prima nacht geweest. Alleen mama was vergeten om de ventilatie te sluiten waardoor ze bruut werd gewekt bij het eerste ochtendlicht.

Tijdens de vakantie is dat gelukkig een heel andere ervaring dan wanneer een werkdag voor de deur staat. De camping heeft een broodjesservice maar op de dag van aankomst gisteren was het doorgeven van een bestelling er niet van gekomen. Papa was als eerste op de been en Kilian volgde al snel. Al compleet aangekleed voor het ritueel broodjes halen bij de boulanger zoals we dat bij Passy ook altijd deden.

Google was er van overtuigd dat de dichtsbijzijnde bakker op een kwartier rijden was maar onderweg reden we na vijf minuten al langs de bakker van Lepin-le-Lac. Croissantjes, pain chocolat en een flute rijker keerden we terug op de camping waar we in de ochtendzon heerlijk konden ontbijten. Zelfs Lucia was er op tijd haar bed voor uitgekomen!

Plannen hadden we eigenlijk niet echt voor vandaag, het was vooral lekker bijkomen en luieren. Papa en Kilian doken ’s ochtends het meer in, ook in de ochtend inderdaad heerlijk lauw water, de dames rommelden wat rond de tent.

EInde ochtend reden we naar de Hyper-U, een grote hypermarche in Le Pont-de-Beauvoisin. We keken er onze ogen inderdaad uit, ook bij de kassa helaas. Wel waren we weer voorzien van genoeg voorraad om de dag door te komen.

We aten lunch bij de tent tot de zon even na twee uur achter de bomen vandaan kwam, daarna luierden we wat in de schaduw aan de rand van het meer. Zo rustig als het ’s ochtends was geweest, zo druk was het in de middag. Elk plekje schaduw was bijna bezet en pas na vijfen begon het wat rustiger te worden.

Terug bij de tent werd de barbecue aangestoken voor echte Franse kipspiezen met tabouleh en een bak rouwkost. Morgen een dagje naar Chambery.

door ·Geen reacties

Danzij een compleer donkere kamer in een doodstil hotel met alleen een zacht zoemende airco hadden wel allemaal enorm goed geslapen. Al voor zeven uur kwamen we in beweging en schoven we even later aan, aan het ontbijt.

Deze keer geen croissantjes maar een hele verzameling aan verantwoorde streekproducten. Gelukkig vielen stokbrood, kaas en koffie ook onder deze categorie dus met volle magen werd de auto ingepakt. Rond half negen voegden we in op de autoroute richting het zuiden.

Ook vandaag bleek het met de drukte mee te vallen, helemaal toen we achtereenvolgens al het verkeer naar de Cote d’Azure en richting de alpen (snik!) achter ons lieten. In een ruk reden we door en even na elf uur stonden we voor de slagboom. Onze plek bleek nog bezet te worden door een aantal Franse dames die nog druk aan het inpakken waren, zichtbaar wat ongemakkelijk bij de aanblik van een Nederlands gezin dat stond te wachten. Toen de plek leeg was, bleek het een wat kleinere plek te zijn dan voorgaande jaren. Zeker in Passy waren we ook wel erg verwend met de hoeveelheid ruimte. Prio 1 was echter het vinden van een tankstation aangezien het tanklampje ons al een tijdje had aangestaard voordat we waren aangekomen. Het was zondag en dus waren niet alle tankstations geopend, die in Novalaise op een kwartier rijden gelukkig wel. Groot voordeel bleek ook de aanwezigheid van een Spar supermarkt die na het vullen van de tank nog maar tien minuten open bleek te zijn. Terwijl papa de auto parkeerde rende mama met Luus en Kilian de winkel binnen om in de eerste minuut al een fles van het fel begeerde groene Mont Blanc bier te scoren. Als een geoliede machine renden we door de winkel: Tourtel, Bretz chips, Orangina snoepjes, Babybel, Oasis en Baton de Berger worstjes. Daarnaast nog komkommer, tomaten, rode ui en een heerlijke vinaigrette voor een salade.

Terug op de camping bleek ons pekje in de schaduw van een boom te liggen en werd er gelunched en toen was het toch echt tijd om de tent op te gaan zetten. Dit lukte grotendeels nog in de schaduw maar na vieren moesten we ons toch overgeven aan de hitte van de zon. Nog wat moe van de rit keken we soms even vertwijfeld naar de puinhoop die was ontstaan na het uitpakken, maar na een poosje vond alles voorzichtig zijn plek en leek het wel weer een beetje georganiseerd.

Het avondeten bestond naast de salade uit tortelini met tomatensaus. De avond werd verder doorgebracht met wat schrijven en spelletjes. Om 10 uur lag iedereen in z’n bed op een heerlijk rustige camping.

door ·Geen reacties

Ook dit jaar was de zoektocht naar een camping waar we allemaal enthousiast van werden best een moeizame geweest. Het plan om met de Booghjes te gaan was al vrij vroeg ontstaan, zeker ook omdat alle tieners er blij van werden en het bovendien de tiende keer zou worden dat we met elkaar de zomer zouden doorbrengen. Uiteindelijk kwamen we terecht in de Savoie, waar camping Les Peupliers aan het Lac d’Aiguebelette ons wel erg aansprak. Een langgerekte camping aan het meer dat bekend staat om zijn door aardwarmte opgewarmde water, toch wel zo’n 28 graden!

Zoals elk jaar leek het allemaal erg ver weg, maar stond de datum van vertrek binnen de kortste keren voor de deur. De laatste weken voor vertrek waren een achtbaan geweest door de ziekte van Nicole waardoor de vakantie van onze buurtjes niet door kon gaan. Na wat passen en meten werd wel afgesproken dat Gwen en Roy een week bij ons langs zouden komen. Vanwege de extra bagage die we hiervoor mee moesten nemen werden de aanhangwagens omgewisseld en zetten we om 6 uur koers naar Beaune, waar de hotelovernachting was geboekt. Ook deze keer weer vertwijfeld nagekeken door Olaf, die het allemaal wel had zien aankomen…

Het weekend zou op de weg weer ongekend druk worden maar in de praktijk viel het allemaal erg mee. Dankzij de navigatie werden we in Belgie naar een alternatieve route geleid over allemaal B-wegen. Hoewel het wat minder snel ging waren het prachtige wegen door velden vol met graan en zonnebloemen. Luxemburg lieten we volledig links liggen en in het Franse Spincourt werd er getankt bij het dorpscafe en aten we in de schaduw de heerlijke gehaktballen die Erik thuis nog voor ons had gebakken.

Het laatste deel liep wel via de autoroute maar zonder files reden we rond vijf uur de parkeerplaats op van het Greet hotel in Beaune.

Na het verkennen van onze Chambre de Famille, plonsden papa en Kilian even in het zwembad. Daarna wandelden we naar een naburig Italiaans restaurant voor pasta en pizza. Doodmoe rolden we allemaal om 21:30 ons bed in.

door ·Geen reacties

Na bijna drie weken bivakkeren aan het rand van het Lac Leman was het vandaag toch echt tijd om alles weer in te pakken. De omgeving hier had ons positief verrast met mooie steden en prachtige natuur. Niet te druk bovendien en afgezien van één etmaal met serieuze regen hadden we heerlijk weer gehad met vrijwel altijd een temparatuur van rond de 25 graden. Op de camping was natuurlijk altijd wel wat aan te merken, in dit geval soms koude douches en krappe plekjes, maar het was er heerlijk rustig geweest, lekkere broodjes voor het ontbijt en eigenaren die er merkbaar hun best voor deden om het voor iedereen een prima ervaring te maken.

In de ochtend kwamen we bewust langzaam op gang waarna de vaart er goed in kwam. Alle spullen werden verzameld en in de schaduw van onze grote boom gezet. Daarna konden de partytent en uiteindelijk ook de grote tent worden afgebroken en ingepakt. Aan het einde van de middag vergezelde papa Lucia en Kilian in nog even in het zwembad en ging mama nog even douchen. Onze plek leek op dat moment nog een grote puinhoop met alles nog in tassen maar nog niets ingepakt. Nadat we pizza’s hadden gehaald die we nog op onze stoelen aan de tafel konden opeten, gingen dezelfde stoelen en tafel als eerste de aanhangwagen in. Daarna zat alles er binnen een half uur in. Wat overbleef was twee kleine koepeltentjes voor de laatste nacht.

We sloten de dag in stijl af op het terras van de camping met cocktails voor mama en Lucia, een enorme ijscoupe voor Kilian en een frisje voor papa die de de lange rit naar huis al in gedachte had.